1. It’s not hard to fall when you float like a cannonball..

Rok: 2010

Miesiąc: Grudzień

Dzień: 3

Miejsce: Doncaster

~*~HARRY~*~

Piątek. Najbardziej wyczekiwany ze wszystkich dni tygodnia. Niechętnie otworzyłem ciężkie powieki, żeby po chwili znów je zamknąć, oślepiony bielą śniegu znajdującego się za oknem. Prawie zapomniałem, że jest zima. Westchnąłem ciężko i podniosłem się do pionu, przyodziany jedynie w nagość. Taki miałem zwyczaj. Czułem się niekomfortowo, kiedy moje ciało było skrępowane fałdami materiałów, mających na celu zapobiec zmarznięciu. Jak co dzień rano, podszedłem do kalendarza ściennego i ciemnym markerem skreśliłem wczorajszy dzień. Czułem już świąteczny klimat, więc mimo wszystkich towarzyszących mi problemów, byłem szczęśliwy. Gwiazdka zawsze wywoływała u mnie uśmiech. Nie byłem do końca pewny, czy działo się to za sprawą powrotu mojej siostry do domu, czy po prostu lubiłem prezenty. Istnieje szansa, że i jedno i drugie. Rozmarzyłem się przez chwilą, myśląc o zapachu świeżej choinki i makowca. Kolejnym powodem, dla którego nie mogłem doczekać się świąt był fakt, iż nie będę musiał chodzić do szkoły. Mało tego, będę mógł bezpiecznie siedzieć w domu tyle, ile mi się podoba. Nie będę widywał twarzy ludzi, którzy skutecznie utrudniają mi życie, nie będę martwił się, że znów ktoś postanowi zrobić sobie ze mnie worek treningowy, a przede wszystkim nie będę musiał oglądać mojego ojczyma. Od kiedy pamiętam, Mark wyjeżdżał na Wigilię za granicę. Był innego wyznania niż my, więc zostawiał nas w spokoju. Jedyny okres w roku, kiedy nie czułem zapachu alkoholu i nie musiałem zmagać się ze wszystkimi przykrymi wspomnieniami. Tamten dzień będę pamiętał do grobowej deski. Za każdym razem, kiedy na niego patrzę czuję wstręt i strach. Dlatego Gwiazdka jest dla mnie taka ważna. Można powiedzieć, że zachowuję się jak baba, bo mężczyźni z reguły mają wszystko gdzieś. To nie tak. Po prostu w moim domu panuje tradycja, że każdy, bez względu na płeć, pomaga w przygotowaniach. Nauczyłem się doceniać to, co dostałem od losu. Skoro tylko raz w roku mogłem być sobą, to dlaczego miałbym tego nie wykorzystać? Jeszcze tylko 21 dni, a czeka mnie błogi spokój. Moje rozmyślenia przerwało pukanie do drzwi. Zwracając uwagę na to, iż stałem nagi przy ścianie tępo wpatrując się w kalendarz, przestraszyłem się i w pośpiechu zacząłem szukać czegoś do okrycia.

- Harry! Muszę wyjechać dziś wcześniej, pojedziesz do szkoły z Lily? – To była moja matka. Westchnąłem ciężko. Jechanie do szkoły z Lily wiązało się ze spotkaniem jej brata, który na 90% spieprzy mi dzień. Nie pałałem do tego entuzjazmem, ale praca mojej matki często zbyt dużo od niej wymagała.

- W porządku. Poradzę sobie. – Odpowiedziałem i niemal siłą wypchnąłem ją z pokoju. Musiałem się ubrać, a świecenie nagością przed własną rodzicielką byłoby dosyć krępujące.

Szybko włożyłem bokserki, stare jeansy i wygniecioną, kraciastą koszulę. Chwyciłem już wczoraj spakowany plecak, po czym zbiegłem na dół, gdzie jak zawsze czekał na mnie kubek herbaty i śniadanie przygotowane do szkoły, którego jak zwykle nie zjem. Przez to, że musiałem dziś dostać się do szkoły w trochę inny sposób niż na co dzień, już byłem spóźniony. Droga do domu Tomlinsonów trwała około dziesięciu minut. Słysząc jak wskazówki zegara poganiają mnie swoim tykaniem, szybko umyłem zęby i rękoma ułożyłem włosy. Wyglądałem praktycznie tak jak zawsze. Po opuszczeniu łazienki, w pośpiechu ubrałem kurtkę i wybiegłem z domu.

Mój wysiłek i przyspieszone tempo sprawiły, że kiedy dotarłem pod dom Lily, ona jeszcze była w środku. Miałem więc czas na ochłonięcie i złapanie oddechu. Oparłem się o ośnieżone ogrodzenie, które ciągnęło się wzdłuż posesji Tomlinsonów, starając się ogrzać moje zmarznięte dłonie. Dzisiaj było wyjątkowo zimno. Końcówki moich kręconych włosów zdążyły lekko zamarznąć. Musiałem wyglądać zabawnie. Po chwili drzwi wejściowe się otworzyły, ale nie dostrzegłem w nich mojej przyjaciółki. Zamiast niej ujrzałem parszywą mordę jej brata.

- Proszę proszę. – Uśmiechnął się cwaniacko. – Kogo my tu mamy? Harriet? – Zakpił, a ja odwróciłem wzrok. – Nie spojrzysz na mnie? Masz rację, nie patrz. Takiemu gejowi jak ty pewnie bym się spodobał. – Wysyczał, gdy ja tylko oddychałem spokojnie. Byłem przyzwyczajony do takiego rodzaju komentarzy. To dla mnie codzienność. Tommo nie zdążył już nic powiedzieć, bo w drzwiach pojawiła się Lily.

- Louis! – Krzyknęła wściekła. – Zostaw go do cholery! – Odepchnęła brata na bezpieczną odległość.

- Oj przestań, my tylko rozmawialiśmy. – Zaśmiał się. – Czego innego mógłbym od niego chcieć? – Powiedział jak zawsze z ironią.

- Właśnie nie mam pojęcia, czego od niego chcesz i to mnie przeraża. – Powiedziała, a on jedynie uniósł ręce w celu poddania się. – Chodź Harry, jedziemy.

Przywykłem do tego, że brat Lily mnie nie lubił. Trudno mu się dziwić. Był jednym z bardziej szanowanych chłopaków w szkole. Oczywiście jeśli pod pojęciem „szacunek” kryję się strach przed sprzeciwieniem się jemu lub ewentualnie jednemu z jego kumpli. Inni nie mieli jednak tak trudno jak ja. Byłem gejem, w dodatku moje włosy były długie i kręcone, miałem jedynie jedną przyjaciółkę i zero kumpli. Totalne dno społeczne. Louis nie lubił ludzi takiego pokroju, dlatego zbyt często dawał mi do zrozumienia jak wielkim zerem jestem. Akceptowałem to. Musiałem odpowiadać za moje decyzje. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby nie fakt, że ja, Lily i Tommo jesteśmy w jednej klasie. Louis po raz kolejny nie zdał. Wiązało się to przebywaniem w tym samym pomieszczeniu przez wszystkie lekcje. Tylko ja mogłem mieć takiego pecha. Na szczęście, kiedy Lily była w pobliżu, nic mi nie groziło. Gorzej było, kiedy wychodziłem z domu sam, ale to już całkiem inna historia.

Zapakowałem się do samochodu, który odpalała pani Tomlinson. Zająłem miejsce z tyłu i oparłem głowę o chłodną szybę. Lily usiadła obok mnie, a Tommo z przodu. Dziwiło mnie to, że ktoś taki jak Lou nie wstydzi się jeździć z mamą do szkoły. Miał prawo jazdy, własny samochód, który dostał od ojca, czego chcieć więcej? Czasami miałem wrażenie, że robi to tylko po to, żeby mi dogryźć. Szybko jednak dochodziłem do wniosku, że świat nie kręci się tylko wokół mojej osoby, a on musi mieć do tego swój własny powód. Westchnąłem, oglądając przez szybę mijane budynki. Tak jak myślałem, Tomlinsonowi po raz kolejny udało się popsuć mój humor.

Pierwsza lekcja minęła spokojnie. Biologię zazwyczaj zaliczałem do prostych przedmiotów, więc nie miałem z nią problemów. Niestety, nie dla wszystkich było tak kolorowo na zajęciach pana Westa.

- Louis, zamierzasz w tym roku zdać? – Zapytał nauczyciel.

- Taki miałem plan. Zepsuje go pan, jeśli dostanę kolejną jedynkę. – Odpowiedział jak zwykle bezczelnie.

- Twoja ostatnia praca zasłużyła jedynie na taką ocenę.

- Według pana. – Zakpił.

- Louis, co dałbyś uczniowi, który oddaje czystą kartkę? - Podszedł do jego ławki, wyczekując odpowiedzi.

- Co najmniej tróje za oszczędzanie papieru. - Ta wypowiedź, chyba jako jedna z nielicznych, które padały z ust Tomlinsona, wywołała uśmiech na mej twarzy.

- Niestety, żeby zaliczyć biologię trzeba potrafić coś więcej, niż robić z siebie błazna. - Podsumował pan West i wrócił do swojego biurka.

Właśnie tak minęła biologia. Następną lekcją była chemia, której nauczyciel był prawdziwym entuzjastą. Zawsze opowiadał nam niestworzone historie o jonach, ale tym razem przeszedł sam siebie. Zapoznał nas z niesamowicie przejmującym wspomnieniem jego pierwszej randki z kwasem solnym. Nic nie poprawia uczniowi humoru tak bardzo, jak dobra drzemka. Dwie lekcje miałem już za sobą. Jeszcze tylko 4 i weekend.

Stałem pod klasą od matematyki, czekając na przyjście nauczyciela. Na twarzach uczniów widniały dość ponure miny. Nie dziwię im się. Matma nie należała do prostych i przyjemnych zajęć. Trzeba było myśleć, a ta klasa to w połowie totalne bezmózgi. Ja nie miałem takich problemów. Lubiłem ten przedmiot. Można powiedzieć, że był jednym z moich ulubionych. Zawsze podczas rozwiązywania zadań wpadałem w swego rodzaju trans. Poważnie zastanawiałem się nad podjęciem studiów w tym kierunku, lecz nie byłem do końca pewny, czy nauczanie matematyki to to, co chce robić w życiu. Kiedy pan Sparks otworzył klasę, zająłem to samo miejsce co zawsze i wyciągnąłem książki. Na tych zajęciach siadaliśmy pojedynczo. Pan profesor wychodził z przekonania, iż każdy potrzebuje swojej własnej przestrzeni, by móc pojąć magię zaklętą w liczbach. Nie narzekałem. Jedynym, ale dość zasadniczym problemem, był fakt, że za mną siedział Louis. Osoba, która całkowicie wyprowadzała mnie z równowagi. Liczne komentarze na temat mojej orientacji, zaczepki i wyzwiska. Starałem się nie zwracać na to uwagi, jednak udawanie głuchego nie zawsze będzie mi pomagało.

- Na dzisiejszej lekcji przygotujemy się do sprawdzianu, który zaplanowałem na wtorek. Mam nadzieję, że dobrze wykorzystacie weekend. – Powiedział, zapisując zagadnienie na tablicy.

Westchnąłem. Nienawidziłem takich lekcji. Bezsensowne słuchanie drugi raz o tym samym, a oni i tak nie zrozumieją. Odnotowałem temat i otworzyłem książkę. Nauczyciel podał numery zadań, które będziemy rozwiązywać na dzisiejszej lekcji. Chwyciłem długopis i wziąłem się do roboty. Chciałem jak najszybciej skończyć.

-  Harriet, jak na pilną uczennicę przystało, zaraz będzie znała odpowiedzi do wszystkich zadań. – Odezwał się Tommo, lecz puściłem mimo uszu jego wypowiedź, kontynuując rozwiązywanie.

- Zamknij się Louis. – Zmierzyła go spojrzeniem Lily.

- Uspokójcie się. Jeśli Harry poczułby się urażony, to na pewno sam by się obronił. – Wtrącił pan Sparks, a ja westchnąłem z bezradności.

- Nie byłabym tego taka pewna. – Powiedziała już ciszej Lily, ale moje uszy wyłapały jej głos.

Tak szczerze to miałem takie zdanie jak ona. Bałem się sprzeciwić, postawić. Przeszłość nauczyła mnie trzymać gębę na kłódkę, bo może stać się coś, co całkowicie zmieni twoje życie. Kto jak kto, ale ja wiedziałem ,co mówię. Wolałem być chłopcem do bicia, niż z góry przegranym wojownikiem.

Minęło jakieś dwadzieścia minut, podczas których pan Sparks na nowo tłumaczył poszczególne partie materiału. Zdążyłem skończyć wszystkie zadane wcześniej ćwiczenia, więc mogłem pozwolić sobie na chwilę odpoczynku. Odłożyłem długopis i westchnąłem. Ten sprawdzian zapowiadał się naprawdę banalnie. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz byłem tak pewny swojej oceny. W zasadzie to nawet nie miałem zamiaru się przygotowywać. Mój odpoczynek nie trwał jednak długo.

- Czy ktoś rozwiązał zadanie trzecie? Jeśli tak, niech podzieli się z nami odpowiedzią. – Powiedział Sparks, a ja udałem, że jeszcze pracuję. Nie chciałem wyjść na kujona. To zniszczyłoby mnie jeszcze bardziej. W sali panowała cisza, a każdy robił coś innego. Właśnie tak wyglądało zainteresowanie lekcją w tej klasie. – Nikt? – Zadał pytanie retoryczne. – Harry, jaka jest odpowiedź? – Zwrócił się do mnie. Bez patrzenia na niego podałem wynik.

- Niewiadoma wynosi 3. – Wymamrotałem.

- Pedałek jak zwykle się wyuczył. – Zakpił Tomlinson, a ja poczułem się źle. Pragnąłem wybiec z klasy, lecz kilka głębokich oddechów mnie uspokoiło. Teraz stałem się jeszcze większym zerem.

- Louis! Za ten niewyparzony język zostaniesz w kozie po lekcjach! – Postanowił zdenerwowany pan Sparks.

- Ale... – Chciał zaprotestować Tommo.

- Żadnych sprzeciwów! Nie omieszkam powiadomić o tym twojej matki. – Czułem się jak dziecko. Sam nie potrafiłem otworzyć ust, żeby cokolwiek powiedzieć, a pan Sparks stanął w mojej obronie. Nie wiem tylko, czy ze względu na sympatię, czy czuł, ze powinien.

- Wkurwi się. – Podsumował naburmuszony Louis.

- O twoim słownictwie też jej napomknę.

Ukryłem twarz w dłoniach, chcąc zapaść się pod ziemię. Nigdy wcześniej nie poczułem się aż tak upokorzony. Niecierpliwie czekałem, na upragniony dźwięk dzwonka. Kiedy wyczekiwany moment nastał, niemal wybiegłem z klasy, by uciec przed spojrzeniami kumpli Tomlinsona. Nie było mi to jednak pisane.

- Miałem zaplanowaną randkę, frajerze. Oberwiesz za to. – Wysyczał do mego ucha, po czym skierował się w głąb korytarza, obrzucając każdego wrogim spojrzeniem.

Co jak co, ale Tommo zawsze wypełniał swoje groźby. Poczułem ucisk w żołądku. Bałem się, lecz bądźmy szczerzy: kto w takiej sytuacji byłby spokojny? Byłem pewny, że przede mną ciężki dzień.

Lekcje się skończyły, więc mogłem wracać do domu. Na szczęście Tomlinson miał dziś trochę inne plany na spędzenie czasu po lekcjach. Uśmiechnąłem się pod nosem i zacząłem iść. Mimo niskiej temperatury, miałem ochotę na spacer. Chciałem przemyśleć sobie co nieco. Zacząłem się zastanawiać nad wymyśleniem sobie jakiejś choroby chociaż na tydzień, ale wiedziałem, że moja matka będzie temu przeciwna. Nie wiedziała, z jakimi problemami jej syn się zmaga. Zawsze była pewna, że mam się dobrze, zaś szkoła to tylko kwiatki i tęcza. Wcale tak nie było. Unikałem spojrzeń ludzi. Bałem się ich nienawiści. Osądzali mnie, nawet nie wiedząc, dlaczego jestem taki jaki jestem. Czy w tych czasach naprawdę nikogo nie obchodzi krzywda ludzka? Tak, ja cierpię. Za każdym razem, kiedy oddycham tym samym powietrzem co oni. Codziennie, kiedy słyszę ich śmiech i wyzwiska. Zawsze, kiedy mnie krzywdzą. Jestem zbyt słaby, żeby się bronić. Ile razy można prosić o litość? Ile razy można wracać do domu poobijanym? Mam dosyć chowania wszelakich siniaków i ran. Dlaczego oni nie mogą mnie zaakceptować? Westchnąłem i przyspieszyłem tempa. Mróz zaczął szczypać mnie w policzki, ale przynajmniej czułem, że jeszcze tu jestem. Chciałem porozmawiać z Lily. Powiedzieć jej, kto za tym wszystkim stoi, lecz najzwyczajniej w świecie się bałem. Nie wiedziałem, czy mi uwierzy. Jednego byłem pewny, Louis zabiłby mnie na miejscu. W sumie to dobre rozwiązanie. Nie musiałbym dłużej cierpieć z jego powodu. Nie mówię, że jedynie Tommo mnie prześladuje. Jego marionetki robią to równie często. Ostatnio mój plecak został podpalony, kiedy zostawiłem go w szatni. Na szczęście zdążyłem ocalić książki. W mojej sytuacji najlepiej byłoby ze sobą skończyć. Każdej nocy męczyły mnie takie myśli. Zastanawiałem się, czy nie powinienem zniknąć. Wiedziałem, że wiele ludzi zraniłby moja decyzja, ale zdecydowanie większa część społeczeństwa odetchnęłaby z ulgą. Świat bez jednego geja stanie się lepszy. Rozmyślając o tym coraz bardziej byłem pewny, iż właśnie to powinienem zrobić. Szybko dotarło do mnie, że jeszcze tego ranka cieszyłem się jak dziecko nadchodzącą Gwiazdka. Jeszcze tylko 3 tygodnie. Westchnąłem ciężko.

- Na pewno nie przed świętami. – Powiedziałem do siebie.

Spacer bez rękawiczek, szalika i czapki okazał się złym pomysłem. Zatrzymałem się przy najbliższym przystanku autobusowym, chcąc sprawdzić rozkład. Miałem szczęście. Autobus, który jechał na moją ulicę, właśnie podjechał, zgarniając mnie po drodze. Rozsiadłem się wygodnie na siedzeniu i włożyłem do ucha słuchawki. Zamknąłem oczy, wczuwając się w klimat, jaki dawały kawałki The Fray. Zawsze na swój sposób mnie relaksowały. Oparłem czoło o szybę i obserwowałem ośnieżoną ulicę. Minęły trzy piosenki zanim dotarłem na swój przystanek. Wysiadłem i zmierzyłem w stronę domu. Auto stało na podjeździe, co wskazywało na to, że moja mama już wróciła z pracy. Zrobiło mi się ciepło na myśl o pysznym obiedzie, więc przyspieszyłem tempa. Gwałtownie otworzyłem drzwi wejściowe i wpakowałem się do środka.

- Herbaty! – Krzyknąłem ściągając z siebie kurtkę i wieszając ją na wieszak. Buty kopnąłem gdzieś w róg przedpokoju i skierowałem się do kuchni. – Cześć mamo. – Ucałowałem ją w policzek i usiadłem do stołu.

- Cześć Harry. Jak w szkole? – To samo pytanie co zawsze, ta sama beznadziejna odpowiedź.

- Jak zwykle. – Wymusiłem uśmiech. – Co na obiad? – Zmieniłem temat i podszedłem do jednego z garnków.

- Spaghetti. Idź umyj ręce, za chwilę będzie gotowe. – Uśmiechnęła się do mnie, a ja wykonałem jej prośbę.

Wróciłem po chwili, niemal od razu pochłaniając nałożoną porcję. Mama zaśmiała się jedynie. Lubiłem te dni, kiedy Mark pracował do późna, zaś ona cieszyła się bez powodu.

- Smakowało? – Zapytała, zabierając mój talerz.

- Jeszcze pytasz? – Wstałem i pomogłem jej pozmywać naczynia.

Zacząłem się zastanawiać nad sposobem spędzenia tego popołudnia. Był piątek, a ja nie miałem co robić. Mógłbym pójść do Lily, ale z tego co wiem, zawsze w piątki oblegała Skype z moją kuzynką Ellą. Mogło jej się wydawać, że ja niczego nie zauważam, ale wiedziałem, że jej zainteresowanie moją rodziną znacznie wzrosło po poznaniu mojego kuzyna. Matty lubił Lily, a to samo czuła względem jego. Zawsze, kiedy przyjeżdżał w odwiedziny, ona nie mogła oderwać od niego wzroku. Absolutnie mi to nie przeszkadzało. Miałem tylko nadzieję, że mój kuzyn nie złamie jej serca, bo to bardzo wrażliwa istotka. W takim razie, skoro wypad z Lily odpada, musiałem wpaść na coś innego. Mamy 3 grudnia, śnieg za oknem i to tyle atrakcji. Westchnąłem, podczas kiedy wpadł mi do głowy pewien pomysł. Skoro za 21 dni są święta, a ja jeszcze nie mam prezentu dla mojej jedynej przyjaciółki, to czemu miałbym nie wykorzystać dzisiejszego wolnego czasu?

- Mamo, pójdę kupić prezent dla Lily, mam jeszcze trochę oszczędności. Nie gniewasz się, że wychodzę? – Musiałem się upewnić, że nie potrzebuje towarzystwa. Jakiś czas temu zaczęła panicznie bać się samotności, dlatego wolałem zapytać.

- W porządku Harry. Dzisiaj spotykam się z Mirandą, więc też mnie nie będzie. Podrzucić cię gdzieś?

- Nie trzeba, dam sobie radę. – Odpowiedziałem i w pośpiechu założyłem na siebie kurtkę, tym razem nie zapominając o szaliku i czapce, po czym upuściłem dom.

Szedłem normalnym tempem, żeby nie zmarznąć, ale też żeby się nie zgrzać. Wymyślenie choroby było jedną sprawą, ale przechodzeniem przez nią nie byłem zainteresowany. Ruszyłem w kierunku mojego celu, kiedy usłyszałem charakterystyczne wycie syreny. Chwilę po tym minęła mnie karetka. Podążyłem za nią wzrokiem i przez moją głowę przeszła pewna myśl. Czy po mnie też będzie tak pędzić? Czy będą próbować uratować moje życie, czy będzie już za późno? Eh. To wszystko jest takie ulotne. Jeszcze przed wakacjami byłem szalonym, buntowniczym i uśmiechniętym nastolatkiem z milionami pomysłów. Potem stał się ten koszmar, a ja już nigdy nie byłem taki sam. Dlaczego nie mogę cofnąć czasu? Gdybym nie zgodził się na ten wyjazd tamtego lata, gdybym został w domu… Wszystko potoczyłoby się inaczej. Nigdy nie zaznałbym pierwszej miłości i pierwszego, prawdziwego pocałunku. Westchnąłem i ukryłem zmarznięty nos w szaliku. Zostało mi jeszcze jakieś dziesięć minut drogi, więc włożyłem do uszu słuchawki i odpłynąłem.

Wybór prezentu dla bliskiej osoby jest trudny. Niby ją znasz, ale po chwili wydaje ci się, że nie wiesz, co jej się przyda, a co sprawi jej radość. Co z tego, że Lily lubi czytać książki, skoro nie wiem jakie? Na co mi fakt, że jej ulubionym wokalistą jest Justin Bieber, skoro ma dosłownie wszystko, co z nim związane? Westchnąłem i powoli przemierzałem poszczególne działy sklepu wielobranżowego w poszukiwaniu czegoś, co by jej się spodobało. Widziałem wiele różnych, dziwnych pierdółek. Od  figurek poprzez skarbonki i na ramkach na zdjęcia kończąc. Byłem beznadziejny w kupowaniu prezentów. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem byłoby zabrać jutro ze sobą mamę, która jest kobietą i doskonale zna się na rzeczy. Nie. Muszę pokazać Lily, że naprawdę doceniam wszystko, co dla mnie robi. Opuściłem sklep i poszedłem do następnego. Także nic. Tak samo było z dwoma kolejnymi. Załamałem się. Ostatni na ulicy był sklepik otwierany jedynie na okres świąteczny. Mieli tam naprawdę wszystko, co tylko jest związane z nadchodzącymi świętami. Zdeterminowany pchnąłem drzwi i chwyciłem koszyk. Przywitałem starszego mężczyznę, który stał za ladą i udałem się na poszukiwanie tej odpowiedniej rzeczy. Dzwonki, choineczki, maskotki, bombki. Wszystko, tylko nie to, co potrzebuję. Już miałem opuszczać sklep, kiedy starzec się odezwał.

- Czego szukasz młodzieńcze? Może mógłbym ci jakoś pomóc? – Uśmiechnął się do mnie ciepło, a ja zacząłem zmierzać w jego kierunku.

- Chciałem kupić coś dla mojej przyjaciółki na Gwiazdkę, ale nigdzie nie mogę znaleźć czegoś odpowiedniego. Chciałbym, żeby ten prezent pokazywał jak bardzo jestem jej wdzięczny. – Miałem nadzieję, że mężczyzna wie o czym mówię. On tylko zamyślił się, po czym jak oświecony przemierzył sklep. Stałem lekko zdezorientowany, ale po chwili wrócił z kilkoma pudełkami.

- Tutaj mam drobiazgi, które nie pasują do żadnych kategorii. Myślę, że znajdziesz coś odpowiedniego. – Mówił z entuzjazmem, a ja zacząłem przeglądać przedmioty, które znajdowały się w pudle. Moim oczom ukazał się mały kartonik, na którym było zdjęcie szklanej kuli z napisem „Thank You”. Otworzyłem pudełko i ujrzałem ją. Taką, jak na obrazu. Średniej wielkości, mieszcząca się w dłoni. W środku miała wodę, a na środku jakby ośnieżony napis. Potrząsnąłem nią, a prowizoryczne płatki śniegu zaczęły wirować. Uśmiechnąłem się pod nosem. Całkiem podobną kulę zbiłem podczas pierwszej wizyty w domu Lily. Zdecydowałem.

- Wezmę to. – Powiedziałem pewnie, a starzec obdarzył mnie ciepłym uśmiechem.

- Wiedziałem, że ci się spodoba. To musi być bardzo wyjątkowa dziewczyna, skoro szukałeś czegoś odpowiedniego, a nie kupiłeś zwykłego kwiatka. – Przytaknąłem. – Zapakuję ci to w ozdobne pudełko. Potraktuj to jako prezent świąteczny. – Zaśmiałem się lekko.

Mężczyzna przez chwilę szukał odpowiedniej wielkości pudełeczka, ale po jakimś czasie otrzymałem piękną paczuszkę. Zapłaciłem i skierowałem się do wyjścia.

- Dziękuję bardzo. Niesamowicie mi pan pomógł.

- Mam nadzieję, że przyjaciółka będzie zadowolona. Wszystkiego dobrego!

- Wzajemnie.

Opuściłem sklep zdecydowanie uradowany.

Droga do domu mijała stanowczo przyjemniej, kiedy miałem kupiony prezent dla Lily. Pomijając fakt, że było ciemno, a ja szedłem całkiem sam. Schowałem jedną rękę w kieszeń, zaś w drugiej trzymałem torebkę z moim nabytkiem. Byłem pewien, że moja przyjaciółka będzie szczęśliwa. Zawsze lubiła takie drobiazgi, a ja nigdy nie potrafiłem znaleźć dla niej czegoś idealnego. Tym razem było jednak inaczej. Sprzedawca widocznie znał się na ludziach, a ja byłem dość oczywisty. Minąłem skrzyżowanie i wpadłem w lekki poślizg, lądując na tylnej części mojego ciała na twardym, oblodzonym chodniku. Zakląłem pod nosem, ale nie tylko ten dźwięk usłyszałem. Zamarłem na chwilę, kiedy do moich uszu dotarły śmiechy i znany mi głos.

- Styles! Sierotko! –Zawołał nie kto inny jak Tommo. Zacisnąłem oczy, mając nadzieję, że to tylko głupi sen, a ja tak naprawdę jestem w domu, śpiąc w swoim łóżku. Tak jednak nie było. Louis, wraz z kilkoma swoimi kumplami, podszedł do mnie, bacznie mi się przyglądając. – Harriet, Harriet. – Pokiwał głową z politowaniem po czym szarpnął mnie za kurtkę, stawiając na nogi. – Pamiętasz, co wcześniej obiecałem? Jestem ci winien przysługę za dzisiejszą matmę. – Zakpił, odgarniając jeden z loków, który wysunął mi się z pod czapki. – Chyba nie sadziłeś, że zmięknie mi serce?

- Nawet nie przeszło mi to przez myśl. – Powiedziałem przez zaciśnięte zęby, czując ucisk w żołądku. Bałem się, zresztą jak zwykle, kiedy byłem sam, uprzednio dostając groźby od Tommo. On zawsze wypełniał swoje obietnice.

- Zobaczmy, co my tu mamy. – Wyrwał mi torebkę z prezentem dla jego siostry. Wyciągnął pudełko, po czym w jego rekach znalazła się kula. Głośno przełknąłem ślinę. – Dla kogo to? – Spojrzał na mnie przeszywającym wzrokiem.

- Dla Lily. – Niemal wyszeptałem.

- Ty chyba nigdy się nie nauczysz. – Powiedział zirytowany. – Ona nie potrzebuje od ciebie niczego. NI-CZE-GO. Przeliterować? – Wysyczał, a ja zaprzeczyłem.

- Ja chciałem...

- Nikogo nie obchodzi co ty chciałeś. Jesteś nikim, zapomniałeś? – Parsknął śmiechem, a ja poczułem znów to samo, piekielne upokorzenie.

- Oddaj mi prezent. Tylko o to proszę. – Powiedziałem błagalnie, ale Louis tylko skinął głową do swoich kumpli, który chwycili mnie za ramiona, krępując moje ruchy.

- Nie mogę tego zrobić. – Powiedział z udawanych żalem. Chciałem zapytać dlaczego, ale nie zdążyłem. – Ups, wypadła mi. – Wzruszył bezradnie ramionami, a szklana kula rozbiła się na setki malutkich kawałeczków. – Możesz sobie pozbierać... – Uderzył mnie pięścią w podbrzusze, a ja krzyknąłem z bólu. – ...i posklejać. – Dodał, kiedy upadłem na chodnik pod wpływem jego ciosów.

- Jesteś skurwielem. – Wydukałem, ale on zrozumiał.

- Odszczekasz te słowa. – Zagroził, a ja po chwili zrozumiałem, co miał na myśli.

Poczułem jak jego noga kopie mój brzuch, a ja nie potrafię się bronić. Nie mające końca katusze, kolejne ciosy. Nie mogłem złapać oddechu i zrobiło mi się niedobrze.

- Louis, bo go zabijesz. Nie trać czasu, jeszcze zdążysz się pobawić. – Powiedział jeden z jego kumpli.

- Masz rację. – Przestał zadawać mi ból, ale ja nadal byłem otumaniony. – Zalazłeś mi za skórę słoneczko. – Wysyczał wprost do mego ucha, a z moich ust wydobył się jedynie jęk bólu. – Do zobaczenia. – Powiedział, na odchodne plując mi w twarz.

Leżałem tak do czasu, aż mój oddech wrócił do normy, a ból nie był na tyle silny, bym nie mógł chodzić. Włożyłem dużo trudu w to, żeby się podnieść, lecz w końcu udało mi się. Oddychałem ciężko, stawiając kolejne, zachwiane kroki. W ten sposób powrót do domu zamiast dziesięciu minut, trwał ponad pół godziny. Po chwili otworzyłem drzwi wejściowe i wsunąłem się do przedpokoju. Ciepło dobiegające ze środka uderzyło mnie w twarz, ale z tego wszystkiego zapomniałem o zimnie. Czułem tylko palący ból brzucha i żal.

- Harry! Znalazłeś coś odpowiedniego? – Zawołała moja mama z salonu. Na myśl o tym, co zrobił Tommo, łzy same napłynęły mi do oczu.

- Nie. – Odpowiedziałem najbardziej naturalnie jak potrafiłem, po czym udałem się po schodach do swojego pokoju.

Od razu na wejściu zdjąłem z siebie wszystkie rzeczy. Nie chciałem zbyt długo przebywać na dole, dlatego kurtkę i buty ściągnąłem w pokoju. Ubrania, które miałem na sobie za chwilę znalazły swoje miejsce na podłodze, zaś ja sam położyłem się do łóżka. Nagi, zraniony po raz kolejny. Mój brzuch dawał o sobie znać, ale nawet nie wiedziałem jak to zwalczyć. Musiałbym zapytać matki, a tego nie chciałem. Patrzyłem w sufit i myślałem o tym całym zdarzeniu. Łzy napłynęły mi do oczu, a ja nie zamierzałem ich hamować. Po chwili ryczałem jak niewyspane niemowlę. Byłem zerem. Nic niewartym gejem, który każdemu przeszkadza. Skoro życie mnie nie chce, to ja nie chcę życia. Postanowiłem. To będą moje ostatnie święta. W pełni przekonany do swojej decyzji, po jakimś czasie zasnąłem.

_____________________________________________________

Beta: @Want_More_Larry