2. Love taught me to lie..

Rok: 2010 

Miesiąc: Grudzień 

Dzień: 4 

Miejsce: Doncaster 

  

~~*~~LILY~~*~~ 

  

Dzień zaczął się pozytywnie. Obudził mnie zapach pysznej szarlotki, w robieniu której moja mama była mistrzem. Ziewnęłam przeciągle i wygramoliłam się spod ciepłej kołdry. Podeszłam do okna, wpatrując się w padający śnieg. Uwielbiałam zimę. Mimo minusowej temperatury wszystko przyjemnie mi się kojarzyło. Święta były czymś, na co czekałam cały rok. Nie każdy w tym domu podzielał mój entuzjazm. Louis nigdy nie lubił Gwiazdki. Uważał, że ubieranie choinki jest dziecinne i kompletnie bez sensu. Nigdy nie był tak bardzo irytujący jak podczas świąt. Cały czas powtarzał, że jego urodziny są ważniejsze niż jakieś stare tradycje. Cholernie egoistyczne, ale niestety taki właśnie był. Rzadko przejmował się cudzym cierpieniem, a jeśli już coś takiego miało miejsce, to musiała to być naprawdę wyjątkowa sytuacja. Westchnęłam i odsunęłam się od okna opuszczając pokój. Schodząc po schodach usłyszałam kłótnię mojego brata i matki. Życie nauczyło mnie, że nie powinnam się wtrącać. Louis często bywał zbyt agresywny, więc wolałam nie ściągać na siebie jego gniewu. Jedynym wyjątkiem był przypadek Harry'ego. On nie potrafił się bronić. Był moim przyjacielem, czułam, że muszę coś zrobić. W obecnej sytuacji wolałam jednak trzymać się z boku. Weszłam do kuchni, od razu kierując się do lodówki i ignorując kompletnie ich krzyki. 

- Louis! Zrozum w końcu, że nie mamy pieniędzy! Po co ci aż tyle? 

- Nie twój interes. Potrzebuję tej kasy do wieczora. W innym wypadku będę musiał zatroszczyć się o twoje złote błyskotki. 

Zamurowało mnie. Louis często bywał bezwzględny, lecz w tym momencie przekroczył wszystkie granice. 

- Wiesz co Louis? Dziwi mnie, że jeszcze jesteś cały. Gdybym była twoim kumplem już dawno dostałbyś po mordzie za brak szacunku do matki. - Wysyczałam, wpatrując się w niego. 

- Powinnaś raczej martwić się o swoje bezpieczeństwo. Dopóki cię chronię, jesteś cała, ale wielu moich kumpli chętnie zabawiłoby się z tobą, gdybym im na to pozwolił. - Obrzucił mnie pewnym siebie spojrzeniem, a ja poczułam lekki strach. 

- Louis! - Skarciła go matka. - Idź w tej chwili do siebie! 

Mój brat tylko zaśmiał się ironicznie i wychodząc z kuchni zatrzymał się obok mnie. 

- Dobrze ci radzę, zajmij się sobą i tym swoim pedałkiem, ale od moich spraw trzymaj się z daleka, bo bardzo nie lubię, jak ktoś się wtrąca. Jasne? - Mówił powoli i spokojnie. 

- Wyjdź. - Powtórzyła moja matka, a on zniknął za drzwiami.

Całkowicie odechciało mi się śniadania, więc bez słowa poszłam do swego pokoju. W tym momencie zapragnęłam odwiedzić Harry'ego. Miałam nadzieję, że dobrze minęło mu wczorajsze popołudnie, bo ja byłam wprost niesamowicie szczęśliwa. Ella jest przemiła, zresztą jak cała rodzina Hazzy. Dużą część wieczoru przegadałam z Mattym. Był inteligentny, przystojny i lubił się ze mną droczyć. Mimo wszystko nie miałam powodów do narzekania. Naprawdę dobrze się dogadywaliśmy. Byłam wdzięczna Harry'emu, że poznał mnie z nimi. On sam ich uwielbiał. Właśnie przez to tak bardzo przeżył przeprowadzkę z Holmes Chapel. Szkoda mi go. Tam miał wszystko, a tutaj ma tylko mnie. W jego domu też nie dzieje się najlepiej, przez co bywa smutny. Największym problemem jest fakt, że ktoś dowiedział się o jego odmienności i zepchnął go tym na samo dno. Biedny Harry. Nigdy nie potrafił się bronić. Cichy i zamknięty w sobie chłopak rzadko się też uśmiechał. To straszne, że nie potrafi czerpać radości z życia. Bycie smutnym człowiekiem jest trudniejsze od bycia szczęśliwym. Jestem pewna, że Harry wielokrotnie zastanawiał się nad skończeniem z sobą. Znam go na tyle dobrze, żeby móc się domyślić. Bycie 'tym najgorszym' całkowicie dobiło mojego przyjaciela. Jeśli przed całym zamieszaniem sądziłam, że nie można stać się bardziej przygnębionym niż Hazza był wtedy, to nie zdawałam sobie sprawy, w jak wielkim błędzie jestem. Westchnęłam i otworzyłam szafę, szukając czegoś ciepłego. Mój wzrok napotkał granatowy, damski sweterek, który uwielbiałam. Po ubraniu na siebie wszystkiego, w celu ochronienia przed mrozem, opuściłam dom. Te 10 minut drogi to zdecydowanie za dużo jak na taką temperaturę, ale nie narzekałam. Przyspieszyłam tempo i po chwili byłam pod domem mojego przyjaciela. Zapukałam dwukrotnie, czekając, aż ktoś wpuści mnie do środka. Usłyszałam zgrzyt zamka i ujrzałam stojącą w progu panią Styles. 

- Dzień dobry Lily. - Uśmiechnęła się ciepło i pozwoliła mi wejść. - Harry jeszcze śpi, ale możesz go obudzić. 

- Dzień dobry. Tak, chyba przerwę jego piękny sen. - Zaśmiałam się i po ściągnięciu ubrań wierzchnich, poszłam na górę. 

Pokój Harry'ego był bardzo przytulny. Ciepłe kolory, pasujące meble. Wszystko dokładnie tak, jak w katalogach wielkich sklepów meblowych. Lubiłam tu przebywać. Wytwarzał się swego rodzaju klimat, nastrój, czyli coś, czego brakowało u mnie. Dostrzegłam bujną czuprynę kręconych włosów, wystającą spod jasnej kołdry. Podeszłam bliżej i szturchnęłam go lekko. Poruszył się nieznacznie i wydał z siebie zduszony jęk. Zachichotałam. 

- Harry, jest sobota, wstawaj. 

- Właśnie dlatego, że jest sobota daj mi się wyspać. - Wymamrotał niezadowolony. 

- Oj przestań. Jutro się wyśpisz. No błagam! - Wskoczyłam na jego łóżko. 

- Idź sobie. - Wskazał niemrawo ręką na drzwi. 

- O nie. Nawet nie ma takiej opcji. - Zmierzyłam go spojrzeniem, lecz on miał gdzieś moją obecność. - W takim razie... - Chwyciłam za brzeg kołdry, chcąc go jej pozbawić. Wpatrywałam się w niego jeszcze przez chwilę, po czym odsłoniłam materiał. Niemal od razu zorientowałam się, że Harry śpi nago, więc zacisnęłam powieki i na nowo okryłam go kołdrą. Usłyszałam jego śmiech. Łał, udało mi się go rozbawić. - Dlaczego nie ostrzegłeś? - Wysyczałam. 

- Myślałem, że wiesz co robisz. - Mówił ze zniewalającym uśmiechem na twarzy. 

Nagle dotarło do mnie, że po odsłonięciu jego ciała, coś było nie tak. Poczułam lekki niepokój. 

- Harry, wydaje mi się, że coś widziałam... - Zaczęłam niepewnie. 

- Mimo wszytko jestem mężczyzną, to normalne, że coś widziałaś. - Wpatrywał się we mnie z rozbawieniem, ale mi nie było do śmiechu. 

- Nie rób ze mnie kretynki. Twój brzuch. - Powiedziałam, mierząc go spojrzeniem i ponownie odsłaniając materiał. - Siniaki. Harry to chore. Kto tym razem? 

Mój przyjaciel szybko przestał się śmiać. Spojrzał na obite miejsce i westchnął. 

- Myślałem, że będzie wyglądało gorzej. - Powiedział obojętnie i okrył się kołdrą pod samą szyję. 

- Kto ci to zrobił? - Zmieniłam ton na wiele bardziej troskliwy. 

- Nie wiem. Było ciemno, nie widziałem ich twarzy. - Wpatrywał się w przestrzeń. Wiedziałam, że to dla niego trudny temat. W pokoju zapadła cisza, którą przerwał dopiero szept Harry'ego. - Wyjdziesz? Chciałbym się ubrać. 

- Jasne. Wpadniemy do mnie? Mama upiekła szarlotkę. - Uśmiechnęłam się lekko. 

- W takim razie pouczymy się na wtorkowy sprawdzian. Chcę, żebyś go zaliczyła. 

- Musiałeś przypominać? - Westchnęłam ciężko. 

- Godzina nauki ci nie zaszkodzi, a ja chętnie się odprężę. - Powiedział, podnosząc się do pozycji pionowej. 

- Jesteś dziwny, kto normalny lubi matematykę? - Skierowałam się do drzwi. 

- Nikt. Zapomniałaś, że ja nie jestem normalny. - Powiedział całkiem poważnie, a ja poczułam się beznadziejnie przez zadanie takiego pytania. - Dobra, znikaj bo nigdy się nie ubiorę. 

Skinęłam głową i opuściłam pokój. Z Harrym działo się zdecydowanie coś niedobrego. 

  

~~*~~ HARRY~~*~~

  

Po opuszczeniu pokoju przez Lily, zrobiłem to co zawsze. Podszedłem do ściennego kalendarza i skreśliłem wczorajszy dzień. Za 20 dni upragnione święta. Wczorajsze wydarzenie sprawiło, że tym bardziej nie mogłem się ich doczekać. Miałem dość wyzwisk kierowanych pod moim adresem. Czułem, że to, co zrobił Louis to dopiero początek moich problemów. Zalazłem mu za skórę, a każdy w Doncaster wiedział, że Tommo łatwo nie odpuszcza. Czułem się zagrożony zdecydowanie bardziej niż zawsze. Jeśli Louis nie zabije mnie przed świętami to będę prawdziwym szczęściarzem. A może już powinienem zacząć się żegnać? Nie, to byłoby dziwne. Spisałbym testament, ale nie miałbym czego w nim umieścić. Czy rozmyślanie o własnej śmierci jest normalne? Zdecydowanie nie. Jednak w mojej sytuacji wszystko jest lepsze, niż życie tutaj. Gej z mroczną tajemnicą minionego lata. Czy wspominania muszą wciąż tak boleć? Dlaczego nie mogę po prostu zapomnieć i żyć jak wcześniej? Ah, zapomniałem, że nie mieszkam już w Holmes Chapel, a tutaj nie jest to możliwe. Westchnąłem i stanąłem przed lustrem, wpatrując się w moje siniaki. Były okropne i bolały, kiedy w jakiś sposób je ruszałem. Utrudniały mi schylanie się. Przy siadaniu też nie dawały o sobie zapomnieć. Właśnie dlatego wolałem rany na rękach lub nogach. Tak samo łatwo je ukryć, ale przynajmniej mógłbym się poruszać. Byłem beznadziejny. Każdy w tej sytuacji zrobiłby wszystko, co w jego mocy, żeby się bronić, a ja zachowywałem się jak ciota. Poczułem napływające do mych oczu łzy, gdy zobaczyłem starą bliznę na ramieniu. Pamiątka po pierwszym spotkaniu z Tommo. To był wrzesień. Był pijany, a ja nie wiedziałem kim jest i czego ode mnie chce. Rozciął szkłem moją skórę praktycznie za nic. Spojrzałem na jego dziewczynę, która z wiadomych powodów wcale mnie nie kręciła. On jednak uważał inaczej. Pod jego presją przyznałem się, że jestem gejem i moje życie oficjalnie zamieniło się w piekło. Przez kilka następnych dni, cała szkoła żyła newsem, że Harry Styles jest gejem. Nie przywykłem do ciągłego poniżania, więc było mi ciężko. Wtedy jeszcze bardziej zbliżyłem się do Lily, którą poznałem na geografii już drugiego dnia szkoły. Pomagała mi ich ignorować. Tylko przy niej czułem się tak pewny tego, że za jakiś czas to ustanie. Mamy grudzień, a moje problemy tylko przybrały na mocy. Zdążyłem poznać moich oprawców na tyle dobrze, że wiedziałem, iż nie odpuszczą, dopóki całkowicie się nie poddam. Wyrzeczenie się swojej orientacji miało prowadzić do spokoju. Nie rozumiałem, dlaczego tak bardzo tego chcieli, ale nie uległem. Może byłem słaby, ale na pewno nie na tyle, by okłamywać samego siebie. Udawanie kogoś, kim się nie jest to największe tchórzostwo, do którego nie zamierzałem się posunąć. Odszedłem od lustra i powolnym tempem otworzyłem szafę, z której wypadły nieposkładane ciuchy. Westchnąłem i upchałem je na jednej z dolnych półek, szukając czegoś czystego. Chwyciłem pierwszą lepszą koszulę, po czym skierowałem się do szuflady z bielizną. Leniwie włożyłem bokserki, a po nich spodnie. Wyglądałem tak, jak zwykle: chodzące nieszczęście. Olałem to totalnie i opuściłem pokój. Lily siedziała na dole, rozmawiając z moją mamą o świętach. Cieszyłem się, że moja rodzicielka akceptuje jedyną przyjaciółkę, jaką mam. Zresztą, kto nie akceptowałby Lily? Była miła, ładna i urocza. Spora część szkoły do niej wzdychała, ale Louis nikomu nie pozwolił się do niej zbliżyć. Jedyna pożyteczna rzecz, jaką ten kretyn mógł zrobić. Ubrałem na siebie buty i płaszcz, którego nie miałem okazji nosić tej zimy. Nie wiedziałem dlaczego, skoro tak bardzo go lubiłem. Po chwili przez moją głowę przemknęło wspomnienie słów wypowiedzianych przez moją kuzynkę, kiedy jeszcze mieszkałem w Holmes Chapel. „Wyglądasz w nim niesamowicie pedalsko, Harry.” Zaśmiała się, nie wiedząc jeszcze o mnie wszystkiego. Całe kuzynostwo dowiedziało się kilka dni później. Zaakceptowali to. Nic między nami się nie zmieniło, wręcz przeciwnie. Skończyli mi szukać dziewczyny i innych męskich rozrywek na wieczór. Dla nich nadal zostałem tym samym Harrym. Teraz już dla nikogo nie byłem taki sam. Moje zachowanie się zmieniło, ja się zmieniłem. Ludzie wokół mnie tez się zmienili. Szczególnie moja matka, która nie widziała zła w człowieku, który niszczył nasze życie. Drugą osobą, która przyczyniła się do mojej zmiany była Gemma. Doskonale pamiętam dzień, w którym nas zostawiła. Płakałem kilka dni. W końcu była moją jedyną siostrą, która w dodatku bardzo dobrze mnie rozumiała. Powierzałem jej swoje wszystkie sekrety za wyjątkiem jednego. Za wyjątkiem minionego lata. Szybko odrzuciłem od siebie te wspomnienia i dałem znać, że jestem gotowy. Lily pożegnała się z moją matką i opuściliśmy dom.

W domu Tomlinsonów byliśmy po dziesięciu minutach. Ciepło bijące ze środka doskonale rozluźniało każdy mój mięsień. Nagle odechciało mi się wszystkiego i jedyne o czym marzyłem to rozsiąść się w wygodnym fotelu i zasnąć. Dokładnie tak się czułem, kiedy przebywałem u Lily, a Louis nie zdążył otworzyć ust. Uczucie bezpieczeństwa, którego brakowało u mnie w domu.

- Harry! Dawno cię u nas nie było. – Powiedziała pani Jay i wyściskała mnie za wszystkie czasy. – Zmarniałeś. Ty chyba nic nie jesz! – Czułem jak moje siniaki reagują na ucisk i wykrzywiłem się lekko.

- Wydaje się pani. – Odpowiedziałem zachrypniętym głosem i zacisnąłem oczy, bo ból się nasilał. Poczułem obok siebie czyjąś obecność i głośną prośbę.

- Mamo! Harry’ego boli brzuch. Puść go. – Zareagowała w porę Lily, wyrywając mnie z uścisku jej rodzicielki.

- Oh. – Zmieszała się kobieta, widząc grymas bólu widniejący na mojej twarzy. Szybko jednak uśmiechnąłem się krzywo.

- Jest w porządku. – Wymamrotałem, ale atmosfera się trochę zagęściła. – Słyszałem, że upiekła pani szarlotkę. – Powiedziałem, żeby przerwać krepującą ciszę.

- Właśnie mamo, lepiej ukrój nam ciasta. Ja i Harry będziemy się uczyć. – Uśmiechnęła się promiennie Lily.

- Nawet w weekend każą wam się uczyć? – Zdziwiła się pani Tomlinson.

- Nie tyle nauczyciele, co Harry. – Zaśmiała się dziewczyna, a po chwili zrobiłem to samo.

- Ja po prostu lubię matematykę. – Broniłem się.

- To bardzo dobrze. Gdyby nie ty, Lily pewnie nigdy nie nauczyłaby się tego wszystkiego. – Posłała mi wdzięczne spojrzenie. –  Nie zatrzymuję was dłużej, przyniosę niedługo herbatę i ciasto. No już, zmykajcie. – Kiedy zamierzaliśmy opuścić kuchnię, ponownie zawołała moje imię. – Harry! Zostaniesz na obiad?

Tej kobiecie nie potrafiłem odmówić. Była dla mnie niczym druga matka. Zawsze traktowała mnie jak członka rodziny, więc starałem się jej nie zawieść.

- Oczywiście, nie przepuściłbym okazji skosztowania pani przysmaków. – Posłałem promienny uśmiech. – Ale teraz czas na matematykę.

- Obiad! – Usłyszeliśmy nawoływanie pani Tomlinson.

Po trzech godzinach nauki byłem odprężony. Mój mózg całkowicie przestał przywoływać przykre wspomnienia i zmartwienia. Chciałem po prostu pomoc Lily zrozumieć wszystko, czego nie pojmowała. Jej towarzystwo koiło moje nerwy. Pomijając fakt, że matematyka była jej słabą stroną i przychodziła jej z trudem, to te trzy godziny minęły wyjątkowo produktywne.

- Czyli skoro otrzymaliśmy niewiadomą x, to podstawiamy ją do równania, żeby otrzymać niewiadomą y? – Spojrzała na mnie, wskazując ołówkiem na kartkę z zdaniem.

Dokładnie sprawdziłem, czy nie popełniła jednego z najczęstszych błędów ludzkości, czyli zmiana znaku przy mnożeniu obustronnie przez liczbę ujemną. i byłem pod wrażeniem. Całe zadanie bezbłędnie.

- Tak, dokładnie tak. Widzisz? Udało ci się. Nie było tak strasznie, prawda? – Zaśmiałem się, upijając łyk już drugiej tego dnia herbaty.

- Śmiej się ze mnie, ale to nie było proste. – Zmierzyła mnie spojrzeniem.

- Dobra, na dzisiaj koniec. Myślę, że jeśli zostanie ci w głowie cokolwiek, to we wtorek zaliczysz ten sprawdzian. – Puściłem jej oko i odszedłem od biurka.

- Dzięki Harry. Nawet nie wiesz jak mi pomogłeś. – Uśmiechnęła się promiennie. – Idź już na dół, zaraz przyjdę, tylko zadzwonię do wujka. Dziś jego urodziny.

- W porządku. Pozdrów go.

- Nie ma sprawy. Leć, bo mama zaraz sama da o sobie znać. – Zaśmiała się.

Tak, to była prawda. Pani Tomlinson traktowała mnie czasem jak dziecko. Pilnowała, żebym wszystko zjadł i był grzeczny. Mimo wszystko bardzo ją lubiłem, a jej kuchnia była wyśmienita. Moja mama mogłaby sporo się od niej nauczyć, ale nigdy nie pałała entuzjazmem do poznania Jay. Uważała, że Tomlinsonowie to wyższa półka niż my. Pani Tommo nie dość, że cztery dni w tygodniu pracowała po 12 godzin, to jeszcze zajmowała się domem. Moja rodzicielka zwykła nazywać ją „kobietą z klasą”. W dodatku uważa moją przyjaciółkę i jej brata za idealne, bezproblemowe dzieci, a mnie za jakiś wybryk natury. Wbrew pozorom ona wcale się o mnie nie martwi. Doskonale wiem, iż nie podoba jej się fakt, że od kiedy Gemma zaczęła życie na własny rachunek to ona musi zajmować się swoim nieporadnym synem, chociaż ogranicza się to tylko do ugotowania obiadu i zrobienia prania. Nigdy nie słucha, co do niej mówię. Udaje, że nie widzi moich problemów i myśli, że ja nie widzę jej. Traktuje mnie jak gówniarza, który nic nie rozumie. Mimo tego, że za 2 miesiące skończę 18 lat, ona nadal ma do mnie taki sam stosunek co kilka lat temu. Dorosłem, ale na pewno nie w jej oczach. Nie pozwala mi interweniować w jej kłopoty z Markiem. Udaje, że sobie radzi, ale tak naprawdę jest słaba i bezbronna. Niestety, odsuwanie mnie od siebie nic jej nie da. Już kiedyś przechodziła przez depresję, boję się, że to wróci. Jednak nie mogę nic zrobić, stojąc z boku. Eh. Przynajmniej wiem, po kim jestem tak uparty i nie chcę przyjmować pomocy od innych. Widocznie to rodzinne. Dobrze, że Gemma zgarnęła te ‘dobre’ geny. Rozmyślając, zdałem sobie sprawę, że nadal stoję w pokoju mojej koleżanki, a ona wpatruje się we mnie z lekkim zaciekawieniem.

- Zamyśliłem się, już idę. – Powiedziałem szybko i opuściłem pomieszczenie.

Kierując się korytarzem w stronę schodów wpadłem na kogoś. Moje ‘szczęście’ jak zwykle mnie nie opuszczało. Twarde ciało zderzyło się z moim, a ja syknąłem, kiedy jego łokieć przypadkowo napotkał mój brzuch. Podniosłem głowę i spojrzałem na jego twarz. Lazurowe tęczówki przeszywały mnie na wskroś z wściekłością, ale po chwili przybrały inny wyraz. Zdecydowanie mniej agresywny. Włosy lekko opadły mu na czoło, a jedna ręka ściskała moje ramię, jakby chroniąc przed upadkiem, ale jednocześnie zadając niesamowity ból. Jego pełne, różowe usta wygięły się w uśmieszku, a ja nie mogłem tego znieść. Bawiło go moje cierpienie.

- Och Harriet, coś ci się stało? Boli cię brzuszek? – Powiedział z udawaną troską, ani na chwilę nie przestając się szczerzyć. Gwałtowanie przycisnął mnie do ściany, nadal ściskając moje ramię jedną dłonią, a drugą mocno przyłożył do miejsca, gdzie znajdowały się pamiątki po wczorajszym wieczorze. Syknąłem i zacząłem się wyrywać, ale z każdym moim ruchem było gorzej. – Doskonale pamiętam, co wczoraj powiedziałeś. Nie masz co liczyć na jakąkolwiek litość z mojej strony. Chciałem tylko, żebyś przestał przychodzić do mojego domu i odczepił się od mojej siostry, ale ty nie rozumiesz. Lepiej kup sobie dobre środki przeciwbólowe, bo nie lubię, kiedy ktoś odzywa się nie niepytany, a ty to zrobiłeś. – Wysyczał już bez swojego cwaniackiego uśmieszku.

Głośno przełknąłem ślinę i odważyłem się spojrzeć mu w oczy. Jak ktoś o tak zniewalających oczach może być tak zepsuty? Najgorsze w tym wszystkim było to, że nie widziałem tam zła. To, co pokazywał było tylko maską, żeby nikt nie poznał jego prawdziwego oblicza. Byłem przekonany, że w pewnym momencie po prostu się zagubił, a towarzystwo w jakie wpadł nauczyło go jedynie krzywdzić innych. Miałem nadzieję, że nie skończę przytulony do podłogi po tym, co robiłem. Czułem się jakbym właśnie przeglądał elementy jego duszy. Te oczy mówiły wszystko, więc pewnie dlatego tak rzadko pozwalał komuś w nie patrzyć. Zawsze był przygotowany na rzucenie wrogiego spojrzenia, ale w tym momencie go zaskoczyłem. Widziałem, że był zdezorientowany. Zazwyczaj odwracałem wzrok, ale nie tym razem. Drżałem, ale pierwszy raz w życiu postanowiłem zrobić coś, czego się nie spodziewał. Jego uścisk się rozluźnił, a ja głośno przełknąłem ślinę. Nagle jakby wyrwał się z transu. Zamrugał kilkukrotnie i oderwał się ode mnie. Poczułem ulgę, kiedy zabrał rękę z mojego brzucha, ale to nie trwało długo. Po chwili znów przyparł mnie do ściany.

- Nigdy więcej tego nie rób. – Wysyczał mi prosto w twarz i odszedł.

Stałem jeszcze przez chwilę jak wryty. Czyżby bał się tego, co mogłem tak dostrzec? Czy spodziewał się, że mimo tego wszystkiego, co mi zrobił, uważam, że nie jest złym człowiekiem? Na pewno ta sytuacja mi nie pomogła. Brawo Styles! Tkwiłeś w wystarczająco małym gównie, musiałeś jeszcze pogorszyć swoje położenie. Do kłopotów trzeba mieć talent, a ja na 100% go posiadam. Jednego byłem pewny, największym problemem jaki teraz miałem to obraz tych oczu w mojej głowie. Zdecydowanie nie powinienem w nie patrzyć, to niewątpliwie skończy się źle.

- Harry? Czemu tu stoisz? Znów się zamyśliłeś? – Zapytała Lily, która nie wiem kiedy pojawiła się obok mnie.

- Coś w tym stylu. – Odpowiedziałem, jąkając się jak pierwszego dnia szkoły.

- Wszystko w porządku? Zbladłeś. – Spojrzała na mnie pytająco.

- Tak, jest dobrze. – Uśmiechnąłem się nieznacznie.

- Dzieci! Obiad! Louis! Harry! Lily! – Rozbrzmiał głos pani Jay.

- Idziesz, czy będziesz tak stał jeszcze przez pół dnia? – Zaśmiała się dziewczyna, ale w mojej głowie widniała tylko perspektywa wspólnie jedzonego obiadu. Po chwili z pokoju wyłonił się nie kto inny jak Louis. Był wściekły, widziałem to. Zbiegł po schodach na dół i w pośpiechu zaczął zakładać na siebie kurtkę.

- Zjem u Eleanor! – Krzyknął po czym wyszedł, trzaskając drzwiami.

Moje wyobrażenia prysły jak bańka mydlana. Chęć rozgryzienia Tomlinsona była ogromna, ale strach przed tym, jak może się to skończyć lekko mnie paraliżował. Bez słowa poszedłem za Lily na dół, gdzie obiad już czekał na stole. Jakieś wcześniej nieznane mi włoskie danie pachniało genialnie. Pani Tommo jak zawsze mnie zachwyciła. Za te umiejętności dałbym jej puchar. Nikt nie oczarowywał tak mojego podniebienia, jak pani Jay.

- Jeśli smakuje równie wyśmienicie jak pachnie to będę w niebie. – Stwierdziłem, zasiadając do stołu.

- Oj, nie przesadzaj. Dzisiaj na szybko, bo zaraz wychodzę, ale mam nadzieje, że polubicie moje nowe danie. – Uśmiechnęła się ciepło i zajęła miejsce naprzeciwko Lily, która siedziała obok mnie. – Smacznego.

Resztę popołudnia spędziłem rozmawiając wraz z Lily i moim kuzynem na Skype. Planowaliśmy, kiedy mógłby nas odwiedzić. Strasznie długo się z nim nie widziałem. Miał ważniejsze sprawy, niż troszczenie się o mnie. Przyznam, czasem brakowało mi tego, jak pytał najnormalniej w świecie, czy wszystko w porządku, czy dobrze się czuję i tego typu rzeczy. Mógłbym gadać z nim godzinami, ale kiedy zaczęło się ściemniać musiałem wrócić do domu i modlić się, aby los przynajmniej dziś mnie oszczędził. Tak, tym razem mi się poszczęściło. Uradowany wpadłem do domu i przywitałem się z mamą, która wraz z moich ojczymem oglądała jakiś film.

- Młody, przynieś mi piwo z lodówki. – Odezwał się Mark.

- Muszę? – Zapytałem łagodnie, żeby nie zarzucił mi bezczelności.

- Masz jakiś problem? Chyba kazałem ci coś zrobić. – Podniósł głos.

- Spokojnie, ja ci przyniosę. – Powiedziała moja matka, w pośpiechu wstając z kanapy i ciągnąc się mnie do kuchni. – Harry, prosiłam cię tyle razy... – Zaczęła.

- Mamo, to twój facet, a ja nie jestem jego pokojówką. – Wysyczałem zdenerwowany.

- Tak, ale wiesz co się dzieje jak on się zdenerwuje. Proszę cię tylko o to, żebyś go nie irytował. – Niemal szeptała. Strach żyć we własnym domu. Nagle zapragnąłem wrócić do Lily, mimo tego, że musiałbym pilnować, czy Tomlinson nie morduje mnie we śnie. Wszystko lepsze od tego szaleństwa.

- Tak, zapomniałem, że liczy się tylko ten zasrany pijak! Pamiętaj, że masz jeszcze syna! – Wykrzyczałem zezłoszczony.

W tym momencie pierwszy raz dostałem od matki w twarz. Przez całe życie nie zrobiła mi tego, a teraz, kiedy chodziło o Marka, była w stanie nawet uderzyć własne dziecko.

- Za dużo sobie pozwalasz, Harry! – Podniosła glos.

- Mamo! On nas rani! On skrzywdził mnie! – Poczułem, jak łzy napływają mi do oczu. Próbowałem do niej dotrzeć, ale bez skutku.

- Idź do siebie!

Nie zamierzałem tego robić. Chwyciłem wcześniej ściągnięty płaszcz i wybiegłem z domu.

Słyszałem jak wołała mnie i nakazywała, żebym wrócił. Nie zrobiłem tego. Biegłem, aż nie ujrzałem domu Lily. Na tym odcinku zwolniłem. Już normalnym tempem podszedłem do drzwi i zadzwoniłem dzwonkiem. Auto pani Tommo stało na podjeździe, więc mogłem się spodziewać, że to ona mi otworzy. Tak też było.

- Harry, dziecko drogie, co się stało? – Wpuściła mnie środka.

- Mógłbym zostać na noc? – Zapytałem przez płacz.

- Oczywiście. Lily! Zejdź na dół!

Wokół mnie narobił się tylko niepotrzebny szum. Moja przyjaciółka próbowała wyciągnąć ode mnie jakieś informacje, ale ja tylko chciałem odpocząć. Kiedy pani Tomlinson robiła mi herbatę, w salonie pojawił się Louis. Nie mówił nic. Po prostu przyglądał mi się bez żadnego uśmieszku na twarzy. Stał jedynie w spodniach od piżamy. Wcześniej nie zwróciłem uwagi na to, jak bardzo umięśniony był. Jego tors przykuł moją uwagę, a Tommo to zauważył. Badał mnie wzrokiem jakby chciał się dowiedzieć co się stało. Oparł się o futrynę drzwi i westchnął.

- Co on tu robi? – Zapytał kiedy pani Jay weszła do pomieszczenia.

- Nocuje. – Odpowiedziała Lily. – A Ty lepiej stąd wyjdź.

- Jeszcze tego brakuje, żebym nie mógł siedzieć we własnym sal...

- Jest w porządku. To jego dom, a ja się wprosiłem. Chciałbym tylko wziąć prysznic i przespać się chociaż na podłodze. – Spojrzałem na niego, ale odwrócił wzrok. – Mogę?

- Tylko nie wchodź mi drogę. – Wysyczał i wyszedł. Przez dosłownie trzy sekundy miałem doskonały widok na jego umięśnione plecy. Całkiem fajnie umięśnione plecy. Dlaczego moje gejostwo musi mi towarzyszyć na każdym kroku? Eh.

- Nie masz w czym spać, a Louis... – Zaczęła Lily.

- Nie każ mu się tak poświęcać. Poradzę sobie.

Siedziałem w salonie jeszcze przez chwilę. Piłem herbatę, zastanawiając się, jak będzie wyglądał jutrzejszy dzień. Poczułem, jak trafia we mnie jakiś materiał. Biała i zimna koszulka.

- Nie potrzebuję w domu nagiego geja. – Wysyczał Louis, który był moim napastnikiem i wyszedł. Słyszałem jak wchodzi po schodach na górę.

Odniosłem wrażenie, że jeśli to w ogóle możliwe, Tommo znienawidził mnie jeszcze bardziej. Brawo Styles.

___________________________________________________________
Beta: @Want_More_Larry

Tak więc mamy część drugą. Naładowana pozytywną energią zostawiam was z nią :D

Krótkie wyjaśnienie. Dlaczego aż miesiąc czekania? Wiecie ile pisze się 4000 słów? W dodatku takiej dosyć trudnej tematyki? Sporo. Sama beta trwa długo. Ja teraz mam internat i naukę. Do tego poświęcam czas mojej miłości i trochę tego jest. Mam nadzieję, że mnie rozumiecie. :)

Ten rozdział mi się podoba. :D Enjoy i czekam na wasze komentarze :D

Wasza Dee :D