Prolog

Jak się zachować, kiedy wokół ciebie dzieją się złe rzeczy? Co zrobić, kiedy ktoś jest niesprawiedliwie traktowany? Jak postąpić, kiedy to twój przyjaciel jest obiektem drwin? Czy twoja interwencja cokolwiek zmieni? Czy jest sens się wtrącać?

Nie wiem.

Zadaję sobie te pytania za każdym razem, kiedy z nim rozmawiam. Udaje przede mną, że panuje nad wszystkim i nie potrzebuje pomocy. Cóż, zawsze był zamknięty w sobie. Cichy, skromny i nieporadny Harry. Chyba za to go lubiłam. Nie szukał bójek, ani nic z tych rzeczy. Pomagał mi w szkole. Byłam słabym uczniem, a jego wyniki były wybitne. Często uczyliśmy się wspólnie. Można powiedzieć, że traktowałam go jak członka rodziny, która nie była taka idealna jak się wszystkim wydawało.

Harry jest jednym z dwóch ważnych mężczyzn w moim życiu. Drugim jest mój brat, Louis. Pewnie nastawiacie się, gdzie w tym wszystkim mój ojciec. Otóż... Nigdy go nie poznałam.
Zostawił moją mamę, kiedy Lou miał 2 lata. Mało ważny fakt. Wracając do chłopców. Jeśli chodzi o stosunki, jakie mnie z nimi łączyły to mogę szczerze powiedzieć, że zdecydowanie lepiej dogaduję się z Harrym. Mój brat jest zbyt pewny siebie, egoistyczny i bezczelny. Zawsze dostaje to, czego chce. Wykorzystuje fakt, że jestem młodsza, dla swoich korzyści. Jest zepsuty do szpiku kości. W dodatku nie pomaga ani mnie, ani naszej matce. Już dawno nie porozmawiałam z nim tak naprawdę otwarcie. Brakuje mi czasów, kiedy ja i Louis mogliśmy przychodzić do siebie w środku nocy, bo obejrzane horrory nie dawały nam zasnąć.

Cóż, z Harrym było inaczej. Zawsze starał się jak najlepiej. Przychodził, kiedy potrzebowałam komuś się wygadać, a kiedy miałam problemy finansowe zaproponował wyprzedaż garażową wszystkich jego starych zabawek. Tak naprawdę to nie potrafiłabym powiedzieć o nim złego słowa. Zastępował mi Lou, który już dawno zapomniał, że ma siostrę.

Niestety. Pomiędzy nimi była jedna zasadnicza różnica, która wpływała niekorzystnie na ich wzajemne stosunki. Harry był gejem, a Louis nietolerancyjną świnią. Fakt, że przyjaźnię się z „pedałem” sprawił, że mój brat zapomniał o moim istnieniu. To działało w obie strony. On, idealny pod każdym względem, chodził z największą lafiryndą w szkole- Eleanor Calder. Piękna, zgrabna i puszczalska. Perfekcyjny materiał na wybrankę, HIV w prezencie. Niestety, to nie mnie było decydować o tym, z kim sypia. Wstyd było mi jednak, kiedy sprowadzał tą szmatę do domu, a ona, zresztą tak jak on, patrzyła na naszą matkę z pogardą. Nie rozumieli kompletnie nic. Nie wymagałam od jego dziuni niczego, jednak jemu mogłam zarzucić wiele. Kim trzeba być, żeby nie mieć szacunku do matki, która pracuje po 12 godzin dziennie, żeby ten skurwiel miał co jeść? Nie pojmowałam tego. Dlatego tak ważny w moim życiu był Harry. Mimo tego, że każda jego wizyta kończyła się wyzwiskami ze strony mojego brata, nigdy nie zrezygnował z odwiedzania mnie.

Podziwiałam jego siłę.

Był wyszydzany na każdym kroku. Zawsze z niego drwili i nie szanowali go. Czym różni się człowiek o innej orientacji?

Niczym.

Miałam jednak cichą nadzieję, że w najbliższym czasie stanie się coś, co zmieni ich nastawienie. W końcu ile można patrzeć na ból twojego przyjaciela? Ile razy możesz obmywać mu rany, bo grupka totalnych bezmózgów postanowiła go pobić?

Nie wiem.

On traci siłę, a wraz z nią ucieka moja nadzieja…

________________________________________
Witam. :)
Zapraszam na prolog mojego opowiadania o Larrym. Planuję dosyć ambitną historię. Liczę, że Wam się spodoba.
Kiedy pierwszy rozdział? Jak napiszę ich trochę do przodu. Na pewno nie przed skończeniem Total Eclipse. Chcę zobaczyć czy jest zainteresowanie, więc komentujcie :)
Massive thank You dla Marceli za nagłówek, Uli i Karolajnie za wsparcie i pomoc <3
Love ya all, Dee.