3. Come on courage, teach me to be shy..

Rok: 2010

Miesiąc: Grudzień

Dzień: 4

Miejsce: Doncaster

~~*~~LOUIS~~*~~

Cała ta sytuacja była popieprzona. Nawet we własnym domu nie mogłem czuć się swobodnie, bo jakiś dzieciak przyleciał z płaczem, a moja od siedmiu boleści matka postanowiła go przygarnąć. Czy to wszystko było konieczne? Czy ten gnojek musiał siedzieć w moim salonie i utrudniać mi życie? Gdyby nie fakt, że bardzo zależy mi na zachowaniu w tajemnicy pewnych rzeczy, już dawno wyrzuciłbym go na zbity pysk. Niestety moja siostrzyczka się z nim przyjaźni. Nie pojmuję. W szkole jest masa normalnych ludzi, z którymi mogłaby się zadawać i nie miałbym z tym problemu, ale dlaczego musiała wybrać akurat tego pieprzonego geja? Zbyt długo pracowałem na swoją pozycję w tej budzie, żeby ona ją zepsuła. Siedziałem w pokoju zastanawiając się nad kolejnym krokiem. Styles ostatnio jest zbyt pewny siebie. Nie mogę dopuścić o tego, żeby się rozpuścił. Dzisiejszy incydent na korytarzu mnie... Zadziwił? Tak, to dobre słowo. Nie spodziewałem się takiej odwagi z jego strony, a już na pewno nie braku pokory. Ten dom był dla niego azylem, a ja nie potrafiłem tego zmienić. Czuł się tu swobodnie, bo na każdym kroku miał ze sobą Lily. Jedyne co mogłem zrobić, to po raz kolejny go przestraszyć. Bał się mnie i moich kumpli, więc jeszcze nad nim dominowałem. Potrzebowałem relaksu. Gorący, długi prysznic to coś, czego było mi trzeba. Wyciągnąłem z szafki bokserki i ręcznik, po czym opuściłem pokój. Między korytarzem, a łazienką znajdowało się małe pomieszczenie, w którym było lustro i szafka z kosmetykami Lily. Zamknąłem za sobą pierwsze drzwi i już miałem chwycić za klamkę następnych, kiedy te otworzyły się. Stał w nich zdezorientowany Styles, w dodatku bez koszulki, którą mu dałem. Przez chwilę wpatrywał się we mnie zmieszanym spojrzeniem, ale nie trwało to długo. Wyciągnął w moją stronę tą sama koszulkę, którą wcześniej mu rzuciłem.

- Nic od ciebie nie chcę. – Niemal wyszeptał.

Czułem jak wzbiera się we mnie złość. Czy on zwariował?! Jego całe ciało było pokryte bliznami, siniakami i świeżymi ranami. Jak zamierzał to ukryć, skoro jego piżama ograniczała się do pary czarnych bokserek? W tym momencie zrozumiałem, że jest jeszcze większym idiotą, niż mi się wydawało.

- Dobrze ci radzę, lepiej ją załóż. – Powiedziałem przez zaciśnięte zęby.

- Nie chcę. – Głośno przełknął ślinę. Widziałem, że się denerwuje.

- Styles ty jesteś głuchy? Chyba wyraziłem się jasno. – Zrobiłem krok w jego stronę, a on się cofnął.

- Zmusisz mnie? – Wyszeptał.

- Jeśli będziesz dalej się stawiał, to użyję odpowiednich środków, żebyś zapamiętał, że powinieneś robić to, co ci powiem. – Styles robił się zdecydowanie zbyt pewny siebie. Przez chwilę badałem wzrokiem kawałki jego ciała. Skórę miał bladą, ale siniaki dodawały jej kolorów. Nogi miał pokryte starymi, już schodzącymi ranami, ręce wyglądały gorzej, ale były niczym w porównaniu do brzucha. Zrozumiałem, że obrażenia nad pępkiem są efektem naszego wczorajszego spotkania. Wyglądało okropnie i pewnie tak samo bolało. Podpuchnięte oczy wskazywały na to, że poprzednia noc była dla niego ciężka. Nie dziwiło mnie to, ale też nie było mi go żal. Czułem jakąś chorą satysfakcję. Styles chyba zauważył, że badam wzrokiem jego „pamiątki”, bo odezwał się.

- Ah, boisz się, że ktoś zobaczy? – Wskazał ręką na swój brzuch, a ja wziąłem głęboki oddech. – Lily już widziała.

Pierwsza myśl w tamtym momencie to, zabicie tego gnojka. Druga, to zaszantażowanie mojej siostry, żeby trzymała gębę na kłódkę. Trzecia, to pojęcie jakim cudem, ja jeszcze żyję.

- Poskarżyłeś się? – Wysyczałem.

- Nie. Przyszła do mnie rano. Nie mogłem przewidzieć, że będzie chciała mnie budzić. – Mówił niesamowicie zranionym głosem. Albo był znakomitym aktorem, albo zanim się tu pojawił, spotkało go coś przykrego i to nie byłem ja.

- Mam nadzieję, że trzymałeś gębę na kłódkę i myśli, że spadłeś ze schodów. – Za to ja brzmiałem wrogo, czyli tak, jak powinienem.

- Wie, że zrobił mi to ktoś, kogo twarzy nie widziałem, bo było ciemno. – Ulokował swój wzrok w podłodze. Okłamał ją. Okłamał ją przeze mnie. Okłamał ją, bo jest tchórzem, którego zabiłbym, jeśli pisnąłby chociaż słówko na temat tego, że tam byłem. Okłamał ją, bo nie potrafił się przyznać, że to nie pierwszy raz. Ta menda okłamała moją siostrę. Ciekawe ile razy wierzyła w kłamstwa, które nie dotyczyły mnie. A może ukrywał przed nią tylko powód pojawiania się nowych ran? Nie wiem. W każdym bądź razie nie pałałem do niego sympatią. Z zamyślenia wyrwał mnie jego głos.

- Nie masz wyrzutów sumienia? – Zapytał patrząc mi w oczy. Drugi raz to zrobił. Tym razem jednak nie był taki pewny siebie. Widziałem tam łzy. W odpowiedzi tylko przecząco pokręciłem głową. – Powiedz to. Powiedz, że nie czujesz się źle z tym, że niektórzy przez ciebie marzą o śmierci, żeby więcej nie czuć bólu. Powiedz to na głos Tomlinson! – Podniósł głos, a po jego policzku spłynęła łza. Cienias.

- Gdybyś zniknął miałbym o jeden problem mniej. – Powiedziałem obrzucając go wrogim spojrzeniem. Dlaczego czułem, że kłamałem? Dlaczego nie miałem żadnych wyrzutów sumienia aż do teraz? Dlaczego ten dzieciak płakał? Czy czułbym się winny, gdyby popełnił samobójstwo? Pewnie tak. Nie mogłem jednak pokazać swojego zdziwienia. Musiałem grać. To nie jest miejsce i czas na przemyślenia. 

- Nie jesteś zły. – Powiedział desperacko kręcąc głową nie hamując łez płynących po jego porcelanowych policzkach. – Louis, wiem, że nie jesteś zły!

- Zamknij się! – Uderzyłem go w twarz nie panując nad sobą. Nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak mocna była siła uderzenia. Styles wpadł na szafkę, która stała w rogu. Jęknął z bólu i wziął głęboki oddech. Bez słowa skierował się w stronę drzwi chcąc mnie wyminąć. Na podłodze leżała koszulka, której tak bardzo nie chciał wziąć. Schyliłem się, żeby ją podnieść. – Załóż ją. – Powiedziałem łagodniej i wyciągnąłem ją w jego kierunku. Nie odpowiedział. Chcąc chwycić t-shirt jego dłoń dotknęła mojej. Wzdrygnął się o od razu spojrzał na mnie, jakby chciał zbadać sytuację. Dziś nie miałem zamiaru już więcej go bić. Chciałem jedynie wziąć prysznic i zasnąć, potem obudzić się i zejść na dół, kiedy już go nie będzie. Kiedy Styles zrozumiał, że jego dotyk mnie nie zezłościł, chwycił materiał i wyszedł. Widziałem jak kierował się na dół. W takim razie czekała go upojna noc w salonie. Dlaczego czułem się jak skurwiel, który znęcał się nad dzieckiem? Zdecydowanie nie powinienem z nim rozmawiać. Czeka cię ciężka noc, Tomlinson.

Prysznic wcale mi nie pomógł, a jeszcze bardziej rozzłościł, bo woda była ledwo ciepła. To wszystko przez tego gnojka. Łóżko nagle stało się cholernie niewygodne, a powietrze niesamowicie ciężkie. Wiercenie się z boku na bok było irytujące. Nie potrafiłem nawet przez chwilę ułożyć się w wygodniej pozycji, bo zawsze było coś nie tak. Wstałem i otworzyłem drzwi balkonowe chcąc zaczerpnąć świeżego powietrza. Fala zimna otuliła moją twarz, a mnie przeszły dreszcze. Nie zasnę. Podszedłem do szafki nocnej i chwyciłem telefon wybierając numer dziewczyny, która zawsze wiedziała jak sprawić, żebym zapomniał o całym świecie. Jeden sygnał, drugi, trzeci, czwarty, jej głos.

- Louis? Jest druga w nocy. – Wybełkotała do słuchawki. Zdziwiłem się, że nie przerwałem jej szybkiego numerku z jednym z moich kumpli. Miała to w zwyczaju.

- Wiem, a skoro nie mogę spać to liczę, że mi pomożesz. – Przybrałem lekko zalotny ton głosu.

- Mówisz o tym, o czym myślę przed zaśnięciem? – Nagle się rozbudziła, a ja wiedziałem, że tej nocy nie zasnę sam.

- A o czym myślisz? Przekonamy się, czy tak wiele nas łączy. – Doskonale wiedziałem do czego dążę i wiedziałem, że ona mi to da bez względu na to, czy mam na imię Louis, czy jakkolwiek inaczej.

- Wyobrażam sobie, że jesteś ze mną w moim pokoju. – Przybrała uwodzicielski ton głosu. – Dom jest pusty jak teraz, czuję twoje dłonie pod moja bluzką i dominację w każdym twoim zaborczym pocałunku. Czuję, że mnie pragniesz i nie potrafisz tego ukryć. Czuję jak zaczynasz przyspieszać tempo i pozbywasz się swoich jak i moich ubrań, żeby dać nam rozkosz. Wiem, że będziesz na górze i wydasz mi rozkazy, bo zawsze to robisz. Wiem, że nazwiesz mnie swoją ulubioną rozrywką. Wiem, że zostawisz mnie o świcie, bo nie lubisz pocałunków na dzień dobry, ale wrócisz. Wrócisz po to samo.

- Eleanor? – Powiedziałem zachrypniętym głosem.

- Tak?

- Będę za chwilę. Czekaj na mnie.

Zakończyłem połączenie. Szybko wyciągnąłem z szafy parę jasnych jeansów, czarną bluzkę i granatową bluzę. Założyłem je na siebie i po cichu wymknąłem się z pokoju. Zszedłem na dół i zapaliłem światło w hallu zapominając, że jest on połączony z salonem, w którym śpi Styles. Zanim sięgnąłem po kurtkę, niemal na palcach podszedłem do kanapy. Chciałem upewnić się, że go nie obudziłem. Nie miałem ochoty na kolejną rozmowę z nim, ani tym bardziej na widok jego oczu, które badały moje ruchy. Spał. Jeden niesforny kosmyk spadł mu na czoło i łaskotał wrażliwą skórę. Wyglądał inaczej. Niewinnie jak dziecko. Teraz był jeszcze bardziej bezbronny niż przedtem, kiedy płakał. Tylko dlaczego nie mógł sobie znaleźć normalnej dziewczyny i być uważanym za uroczego chłopaka? Jego obecność w tym domu szarpała moja opinię. Musiałem się stąd wynieść zanim pomyślą, że byłem w stanie spać spokojnie, kiedy on czaił się za rogiem. To zabrzmiało jakbym bał się, że ten gnojek może mnie zaliczyć, kiedy będę spał. Odruchowo odgarnąłem kosmyk jego włosów jak niegdyś robiłem Lily i poczułem dziwne uczucie w żołądku. Nagle zapragnąłem być w domu Eleanor i pieprzyć się z nią zapominając o tym całym piekielnym dniu. Poczułem do niego odrazę, kiedy wyobraziłem sobie chociażby naparstek rzeczy, jakie robią geje. Zdecydowanie nie mogłem nawiązać z nim znajomości. Po prostu nie. Musiałem przekonać go, że jestem zły i próba wpłynięcia na mnie niczego mu nie da. Musi zrozumieć, że to ja tu rządzę, a on jeśli chce przeżyć, to lepiej żeby mnie słuchał. Stałem tak dopóki się nie poruszył. Uchylił jedno oko i spojrzał na mnie.

- Louis? – Wyszeptał, a ja zesztywniałem.

- To tylko sen, śpij. – Odpowiedziałem nerwowo przygryzając wargę.

Westchnął i obrócił się na bok, a ja ewakuowałem się. W pośpiechu włożyłem buty i kurtkę po czym opuściłem dom. Zanim mój samochód zdecydował się zapalić, minęła chwila. Byłem prawie pewien, że Styles obudził się przy takim ryku silnika. Teraz to jednak już nie był mój problem. Wyjechałem z parkingu i skierowałem się w stronę domu Eleanor. Po jakiś pięciu minutach byłem na miejscu. O niczym nie marzyłem teraz tak bardzo, jak o tym, by ją poczuć. Zamknąłem auto i niemal podbiegłem do drzwi. Zapukałem dwukrotnie i przestępując z nogi na nogę czekałem aż mi otworzy. Już po chwili stała w progu mając na sobie kuszącą, seksowną bieliznę. Nie zdążyła nic powiedzieć. Moje usta nie miały problemu ze znalezieniem jej, a dłońmi przyciągnąłem ją do siebie bliżej. Czułem, że ta dziewczyna będzie dzisiaj moją najlepszą kołysanką.

Rok: 2010

Miesiąc: Grudzień

Dzień: 5

Miejsce: Doncaster

~~*~~LOUIS~~*~~

Obudziłem się jak zwykle pierwszy. Eleanor spała obok mnie. Nawet się nie poruszyła, kiedy opuszczałem jej łóżko. Nasz związek nie był taki jak inne. Nie trzymaliśmy się za ręce, nie chodziliśmy na spacery. Unikałem też różnych słodkich scen, ale czasem nalegała, żebym pocałował ją publicznie. Robiłem to, ale bez większego uczucia. Nie łączyła nas miłość. Powiedziałbym, że ona lansuje się przy mnie, a ja wykorzystuję ją do zaspokojenia moich potrzeb. Nie miała nic przeciwko, więc żyliśmy wspólnie. Zdradzała mnie na każdym kroku bez względu na to czy ktoś miał 18 lat czy 40. Nigdy nie robiłem o to awantur, bo nic do niej nie czułem. Skoro chciała się kurwić, to była jej sprawa. Ja dbałem tylko o to, żeby zawsze mieć ze sobą prezerwatywę i nie złapać jakiegoś syfa. Mimo wszystko byłem leszy od innych. Potrafiła zostawić każdego, żeby pomóc mi. Chroniłem ją w szkole, więc czuła, że jest mi coś winna. Ja byłem na pierwszym miejscu i to w niej uwielbiałem. Minionej nocy niesamowicie mi się przydała. Można powiedzieć, że wyssała ze mnie wszystkie toksyny. Potrzebowałem takiego odprężenia, żeby funkcjonować normalnie. Była w tym doskonała. Niestety od jutra będę musiał radzić sobie sam. Eleanor wyjeżdża do Francji i wraca dopiero w styczniu. Jeśli moje problemu ze Stylesem się pogorszą, będę musiał wynająć jakąś łatwą pierwszoklasistkę, która zastąpi mi El przez ten miesiąc. Na moje nieszczęście większość z nich to cnotliwe dziewice, które nie widziały męskiego przyrodzenia na oczy. Nie uśmiechało mi się wprowadzanie ich w tajniki seksu, ani tym bardziej udawać delikatnego chłopczyka, który nie zada im bólu. Nie byłem taki. Potrzebowałem kobiety, która bez czułych słówek weźmie się do roboty zanim zdążę zasugerować cokolwiek. Dokładnie takiej jak Eleanor. Szybko ubrałem się i opuściłem jej dom. Miałem to w zwyczaju. Postanowiłem pojechać do domu, wziąć prysznic i spotkać się z kumplami. Odpaliłem samochód i ruszyłem w stronę domu. Zamyśliłem się trochę czego skutkiem było gwałtowne hamowanie przy przejściu dla pieszych. O mały włos, a potrąciłbym jakiegoś dzieciaka pędzącego do kościoła. Byłem zdecydowanie zbyt nerwowy w ostatnim czasie. Kiedy dojechałem do domu, moja matka już przygotowywała śniadanie. Czułem się jak dupek po ostatniej próbie wyciągnięcia od niej pieniędzy. Zobaczyłem, że jest sama, więc pod wpływem chwili podszedłem do niej i pocałowałem ją w policzek.

- Cześć mamo. – Powiedziałem łagodnym tonem, byłem jej to winny.

Stała jak wryta. Wiedziałem, że nie spodziewała się tego, ale musiałem. Chciałem, żeby wiedziała, że chociaż moje zachowanie na to nie wskazuje, to nadal dużo dla mnie znaczy.

- Co znowu nabroiłeś? – Zapytała jak wtedy, kiedy byłem dzieckiem i pakowałem się w każde możliwe kłopoty.

- Czy muszę wpaść w jakieś gówno, żeby po ludzku się z tobą przywitać? – Spojrzałem na nią krzywo.

- Nie, ale nie masz tego w zwyczaju. Jeszcze wczoraj chciałeś mnie okraść z biżuterii, a teraz czuję się, jakbym odzyskiwała mojego synka. – Oparła się o kuchenny blat i mierzyła mnie spojrzeniem.

- Bez przesady. Pilnuję tylko, żeby Styles nie zajął mojego miejsca w tym domu. – Palnąłem pierwszą rzecz jaka przyszła mi na myśl.

W tym momencie do kuchni wszedł chłopak w kręconych włosach. Chyba słyszał moje wcześniejsze wyznanie, bo spojrzał na mnie z lekkim zdziwieniem.

- Nie miałem takiego zamiaru. – Miał zachrypnięty głos, jak zawsze zresztą.

Spojrzałem na niego badawczo. Miał na sobie swoje spodnie i moją koszulkę. Widocznie nie przebrał się do końca. Moją największą uwagę przykuła jednak jego twarz. Widziałem, że pod kosmykiem włosów, który opadł mu na oko, krył się filetowy ślad. Kolejna pamiątka po mnie. Owoc wczorajszej rozmowy. Wpatrywał się we mnie, ale widząc jak dociekliwie badam jego siniaka, poprawił grzywkę ukazując go dokładniej. Nagle dotarło do mnie, że nie jesteśmy sami, więc widzi go także moja matka.

- Harry! Co ci się stało? – Zapytała moja rodzicielka. Widziałem jak na jego twarzy pojawia się lekki uśmiech kierowany do mnie. Czyżby obrał nową taktykę?

- Nic takiego, zejdzie. – Powiedział ciągle patrząc się na mnie. – Konfrontacja z silniejszymi, norma.

Czułem jak podnosi mi się ciśnienie. Zacisnąłem pięści, żeby przypadkiem nie przyozdobić jego buźki kolejnymi siniakami. Chciał chyba za wszelką cenę wyprowadzić mnie z równowagi. Na razie mu się udawało. Nie był chyba jednak świadomy do czego doprowadzi jego pewność siebie. Po opuszczeniu tego domu będzie bezbronny, a ja nie będę się nad nim litował. Po chwili wyszedł z kuchni do salonu. Widziałem jak ściąga koszulkę i zakłada swoją. Poprawił włosy i usiadł na kanapie chwytając w dłoń telefon. Kiedy zobaczyłem, że matka jest zajęta parzeniem herbaty, wymknąłem się i podszedłem do Stylesa.

- Przeginasz. – Wysyczałem prosto do jego ucha.

- Nie wiem o czym mówisz. Po prostu bawi mnie to, że jesteś pewny, że to twoja robota. – Powiedział najspokojniej w świecie. – Czy nie uderzyłeś mnie w lewą stronę twarzy? – Spojrzał na mnie pokazując siniaka pod prawym okiem. Pod lewym była jedynie ledwo widoczna opuchlizna. – Wpadłem na szafkę. To ona mi to zrobiła. Była wczoraj groźniejsza niż ty, bo zostawiła siniaka, a ty zaczerwienienie. – Zaśmiał się krótko.

- Zawsze możemy podkoloryzować to poza domem.

- Louis Tomlinson proponuje mi spotkanie. Świat upadł na głowę. – Zakpił, ale mi nie było do śmiechu. Podszedłem do niego i mocno przycisnąłem go do ściany. Widziałem, że był zaskoczony, ale nie widziałem w jego oczach strachu jak ostatnim razem.

- Skończ to przedstawienie. – Powiedziałem ostro.

- Byłeś tu w nocy. Gapiłeś się na mnie, a potem wmówiłeś, że to sen. Może jestem słaby, ale nie głupi. – Zamarłem. Powróciły do mnie wspomnienia zeszłej nocy. Stałem przy tej kanapie i patrzyłem na niewinnego Stylesa. Co mi odbiło, żeby odgarniać włosy, które opadły na jego twarz? Zamurowało mnie. Byłem pewny, że spał. – Nie spałem. Wiem dokładnie co robiłeś. Odezwałem się, żebyś przypadkiem nie zaczął się ślinić.

- Zamknij się. – Wysyczałem.

- Nie jesteś zły, Louis.

Znów to samo. Moje ręce niekontrolowanie przeniosły się na jego szyję i zacisnęły się na niej. Nie chciałem go udusić. Miałem na celu jedynie go przestraszyć. Dopiero teraz zobaczyłem w jego oczach strach. Poczułem się lepiej. Jakby jego przerażenie dodawało mi odwagi. Kiedy poważnie zaczęło brakować mu powietrza, puściłem go. Opadł na podłogę krztusząc się. Pochyliłem się nad nim i ująłem jego podbródek. Zmusiłem go do spojrzenia w moją stronę.

- A teraz życiowa lekcja. Nie drażnij kogoś, kto może cię zabić, bo kiedyś to zrobi. – Wyszeptałem tak, żeby tylko on mnie usłyszał. Widziałem, że chce coś powiedzieć bo brał głęboki oddech.

- Przynajmniej nie będę musiał sam odbierać sobie życia. – Powiedział z trudem.

Wstałem i zostawiłem go samego. Przesadziłem.

- Cześć chłopaki. – Powiedziałem wchodząc do mieszkania mojego kumpla.

- Siemasz Tommo. – Odezwał się Stan.

- Nie sądziłem, że dzisiaj wpadniesz. Podobno Styles u ciebie nocował. Żyjesz? – Zaśmiał się David, a ja miałem ochotę zmasakrować mu twarz.

- Lepiej zapytaj czy Harriet żyje, bo znając Lou, poturbował go przy pierwszej lepszej okazji.

- Oh, pewnie zajmowali się sobą nawzajem. Tylko pytanie, kto był na górze?

- Pewnie Louis, on lubi dominować.

- Ja myślę, że Styles tylko udaje cnotkę i mimo wszystko pokazałby pazurki.

- Zobaczmy, może ma gdzieś zadrapania.

- Skończyliście? – Spojrzałem na nich krytycznie, a oni się uciszyli.

- Wybacz, poniosła nas wyobraźnia. – Poklepał mnie po ramieniu Dave.

- Zepsuję waszą wizję. Ta noc należała do Eleanor. – Uśmiechnąłem się pod nosem na wspomnienie tego, co wyprawiała ta dziewczyna.

- Masz rację, korzystaj póki możesz. Jak wyjedzie to nie będzie tak kolorowo. Na szczęście masz prawą rękę, która nigdy cię nie opuści, chyba, że odgryziesz ją w efekcie frustracji seksualnej. – Stan jak zwykle nie mógł powstrzymać się od komentarza.

- Ty naprawdę myślisz, że jak Eleanor wyjedzie to pozostanę jej wierny i zrobię sobie miesięczny celibat? – Zakpiłem.

- Co racja to racja. Jak się napali to wydyma co ma pod ręką. Bez względu na to czy to jakaś pierwszoklasistka, czy Harry Styles. – Podsumował David.

- Żartujesz? Harriet mu się nie odda. – Odezwał się Stanley.

- Tak myślisz? Może on gdzieś po cichu marzy o tym, żeby Louis Tomlinson wjechał w jego tchórzliwy tyłek i zarżnął go jak tanią dziwkę?

- Prędzej zaliczy na naszych oczach jakąś laskę niż da mu się wydymać. – Zmierzyłem go spojrzeniem. – Taka prawda. Gdybyśmy kazali mu wybrać między zaliczeniem tej blondyneczki z sąsiedztwa, a oddaniem się Tommo to pieprzyłby ją zanim skończyliśmy zdanie. – Stwierdził pewny siebie.

- Widzę, że nie wierzycie we mnie. – Posłałem im cwaniacki uśmiech. – Gdybym chciał, to zaliczyłbym go jeszcze przed świętami.

- Myślisz, że nie potrafiłby oprzeć się twojemu urokowi czy raczej nie dałbyś mu wyboru? – Spojrzał na mnie pytająco Stan.

- Nieważne co zrobię, ważne, żebym go zaliczył, tak? – Nie zdejmowałem uśmiechu z twarzy. Przytaknęli. – Więc lepiej powiedzcie jaka jest stawka.

- Jeśli ci się nie uda, przyznasz publicznie, że jesteś cieniasem i nie udało ci się wydymać tego geja. – Powiedział David.

Poczułem się źle. Sama myśl o tym, co musiałbym zrobić w razie porażki, wywoływała u mnie ból brzucha. Za żadne skarby nie mogłem pozwolić, żeby do tego doszło. Równie dobrze mógłbym zacząć przyjaźnić się ze Stylesem. Równało się z takim samym poniżeniem.

- A co, jeśli mi się uda? – Nerwowo przygryzłem wargę.

- Wtedy unikniesz tego, co stałoby się w razie porażki. Szacunek. Louis Nie-Ma-Dla-Mnie-Rzeczy-Niemożliwych Tomlinson. Kuszące, co? – Odezwał się Stan.

Szacunek. Zakład o szacunek był tym, który zawsze wygrywałem. Niestety zazwyczaj chodziło o jakąś laskę, której wystarczyło postawić drinka i sama przede mną klękała. Tym razem miałem zaliczyć przyjaciela mojej siostry, którego niemal udusiłem. Byłem pewny, że teraz  boi się na mnie spojrzeć. Musiałem coś wymyślić, bo na razie miałem w planach jedynie akcję próbującą go nawrócić.

- Niech będzie. Jeszcze przed Świętami będzie mój. – Stwierdziłem poprawiając się na fotelu, który zajmowałem.

- Jak zachłannie to zabrzmiało. Tylko nie podnieć się za bardzo na samą myśl o pieprzeniu tego dzieciaka. – Zaśmiał się Stanley, a ja poczułem, że chętnie poddałbym się wyobraźni i pofantazjował o wygrywaniu zakładu, ale przerwał mi Dave.

- Jeśli przeszkadza ci, że to facet, to pomyśl, że to baba. Różnicy wielkiej nie ma, może za wyjątkiem tego, że ma coś w spodniach.

- Nie będę miał z tym problemów. – Odpowiedziałem pewnie.

- Chcesz powiedzieć, że nie przeszkadza ci, że będziesz dymał faceta? – Zmierzył mnie spojrzeniem Stan.

- Nie mam skrupułów jeśli chodzi o szacunek. – Stwierdziłem. – Gdybym przejmował się takimi błahostkami, to nie ja gnoiłbym innych, ale oni mnie. Wy też chowalibyście się po kątach, żeby nie dostać po psyku, więc nie ciągnijcie dłużej tematu pieprzenia tego pedała tylko zajmijmy się ważniejszymi sprawami. – Zirytowałem się, a oni spojrzeli na mnie krzywo.

- Zaraz zaraz.. Czy ty właśnie podjąłeś się zaliczenia Stylesa? - Zapytał zdezorientowany David.

- Dokładnie. - Przytaknąłem.

- Sorry Tommo, ale musisz wybrać. Nie można mieć wszystkiego. Chcesz go nawrócić, czy stać się jego partnerem seksualnym? - Zapytał lekko poirytowany Stan.

- Oba. - Powiedziałem pewny siebie.

- Jak zamierzasz to zrobić? To jakiś pieprzony labirynt. Zmusisz go do zaliczenia Alicie, a potem sam go wydymasz? Czym mu to wytłumaczysz? Integracyjne bzykanko?

- Oh, zamknij się. On jej nie zaliczy, ale warto spróbować. Chcę się pośmiać z jego bezradnej buźki, a zakład nie ma z tym nic wspólnego. Bez względu na to, jak potoczy się akcja, zdobędę jego zaufanie i go przelecę. Wyluzujcie.

- To popieprzone.

- Co najmniej.

- Co ci da to, że on zaliczy tą blondyneczkę? – Spojrzał pytająco Dave.

- Nie myślicie? Alice jest przyjaciółką Lily, więc Styles będzie bał się pokazać jej na oczy, czyli zniknie z jej, jak i mojego życia. Problem zacznie się, jeśli tego nie zrobi.

- Połamiesz go? – Zaśmiał się Stanley.

- Nie wiem. Jeśli bardzo mnie wkurzy, to kto wie? Zastanawiam się tylko, ile czasu będzie milczał. Musimy uważać, bo stał się ostatnio pewny siebie.

Wróciły do mnie wspomnienia wczorajszego wieczoru i dzisiejszego ranka. Nie wiedziałem, do czego się posunie, jeśli zademonstrowanie siniaka mojej matce przyszło mu tak łatwo. Zaprezentuje blizny na brzuchu? Zabiłbym go bez zawahania. Przesadzał, ale świadomość tego, że czuje się w moim domu bezpiecznie, źle na mnie działała. Pragnąłem pokazać mu, że jest tam wiele miejsc, gdzie nikt nie usłyszy jego krzyku, lecz cały czas nie byłem pewny. Mimo wszystko miałem w sobie resztki człowieczeństwa, więc starałem się po prostu go ignorować. Jednak pogłoski szybko się rozchodzą i wszyscy wiedzą, że Styles nocował w moim domu. Kolejna szrama na mojej reputacji. Głupie domysły moich kumpli były znośne, ale nie wiedziałem, jakie plotki chodzą po osiedlu. Zamierzałem zaliczyć tego gnojka, aby odzyskać wszystko, co mi odebrał. Być może jestem skurwielem, ale chcę, by cierpiał. Wiem, że jeśli doprowadzę do sytuacji podbramkowej, nie będę się z nim bawił. Im większy zadam mu ból, tym silniejszy będę. Chcę słyszeć jego krzyk błagający, żebym przestał. Jeszcze go nie posiadłem, a już czułem chorą satysfakcję z tego, że najprawdopodobniej pozbawię jego tchórzliwy tyłek dziewictwa. Z zamyślenia wyrwał mnie cios w ramię od Stana. Najwidoczniej odleciałem.

- Stary, zabawisz się z nim w myślach później. Teraz powiedz nam, jaki jest plan na jutro.

- Wiesz, właśnie wyobraziłem sobie jego krzyk. Cholernie podniecający dźwięk. A jeśli chodzi o jutro, to zostawimy go w spokoju. Cisza przed burzą, chłopaki. Niech myśli, że nam się znudziło. – Posłałem im cwaniacki uśmiech.

- Następnym razem oszczędź nam szczegółów swoich fantazji. Chcę coś dzisiaj zjeść, a na razie odebrałeś mi apetyt. – Skrzywił się David.

- Tak, to było niesmaczne. – Zgodził się z nim Stan.

- Niesmaczne byłoby, gdybym zdradzał wam szczegóły tego, co robi, kiedy każę mu przed sobą uklęknąć. – Uniosłem jedną brew, a oni rzucili we mnie poduszkami. Wiedziałem, że to im się nie spodoba.

- Jesteś obrzydliwy. – Podsumował Dave.

- To wy zaczęliście, ja tylko się dostosowałem. – Wstałem z fotela, kierując się w stronę drzwi. – Bawcie się dobrze. Idę fantazjować w samotności.

- Fuu, co jest podniecającego w dotykaniu tego pedała? – Zapytał Stan, ale nie odpowiedziałem.

Opuściłem jego mieszkanie i skierowałem się na parking. Usiadłem na siedzeniu i dopiero dotarło do mnie, czego się podjąłem. Miałem zaliczyć Stylesa. Tego Stylesa, którego miałem ochotę zabić za każdym razem, kiedy pojawiał się w pobliżu.

- Będzie ciężko. – Powiedziałem do siebie.

Bo przecież trudno jest zdobyć czyjeś zaufanie, gdy traci się przy nim kontrolę. Albo go zabiję, albo wygram ten zakład. Innej opcji nie ma.

________________________________________________

Mój tt: @Dee_Stylinson

Beta: @Want_More_Larry

Tak więc macie narodzie i się cieszcie. Ja nie mówię czy mi się podoba czy nie, pozostawiam to waszej ocenie. :) Następna część tradycyjne za miesiąc. Chyba, że pisanie pójdzie mi sprawnie do może jakąś niespodziankę wam jebnę :P

Bardzo zależy mi na waszych komentarzach. Błagam was.. Zostawcie coś po sobie.

Love ya all.

Dee! :D