4. There’s still a little bit of your ghost, your witness..

Rok: 2010

Miesiąc: Grudzień

Dzień: 5

Miejsce: Doncaster

~~*~~HARRY~~*~~

Śmierć. Znów jej zapragnąłem, kiedy leżałem na podłodze w salonie Tomlinsonów, próbując po raz kolejny złapać powietrze. Chyba powinienem zacząć liczyć. Jestem pewien, że wynik robiłby wrażenie. Ilekroć spotykam Tommo na swojej drodze, marzę o śmierci. To dziwne uczucie, wiedzieć, że niedługo zniknie się z tego świata. Postanowiłem. Jak tylko nastanie styczeń, w Doncaster zabraknie Harry’ego Stylesa. Zresztą, jedyną osobą, która przejęłaby się tym faktem byłaby Lily. Jestem tego pewien. Moja matka pozbyłaby się problemu, ale wprowadziłaby w życie swoje zdolności aktorskie i udawała zasmuconą. To przykre, bo ja kocham ją całym sercem. Każdą bolesną sytuację staram się wyrzucić z mojej pamięci. Chcę zapamiętać ją taką, jaka była zanim Mark pojawił się w naszym życiu. Troskliwą, opiekuńczą i zawsze uśmiechniętą. Chcę zapamiętać nasze rozmowy o niczym ważnym i śmianie się bez powodu. Chcę zapamiętać czas, kiedy była moją najlepszą przyjaciółką. Niestety, nic nie trwa wiecznie. To wszystko skończyło się dawno temu. Dokładnie w momencie, kiedy do naszego domu wprowadził się on. Zabrał mi wszystko, co miałem. Matkę, wiarę w siebie, radość z życia... Wszystko, co było niesamowicie ważne. Nie przejmował się niczym. Wiecznie pijany i agresywny dostawał to, czego chciał. Zaczęło się niewinnie: od anulowania mojego kieszonkowego. Zniosłem to. Byłem pewny, że po prostu dochody mojej matki nie są wystarczająco wysokie, żebym mógł dostawać kilka groszy na własne wydatki. Myliłem się. Mark był bezrobotny, więc ona go utrzymywała. Ja i Gemma byliśmy sceptycznie do tego nastawieni. Uważaliśmy, że on tylko na niej pasożytuje. Tak było. Dużo wymagał, a sam nie robił nic. Ja i Gem staliśmy się tylko gówniarzami na posyłki. „Przynieś, podaj, pozamiataj”. Matka nie reagowała. Była ślepo wpatrzona w tego pijaka. Gemma nie wytrzymała. Znalazła pracę i wynajęła mieszkanie w innym mieście. Nie byłem zły, raczej rozczarowany. Kolejna bliska mi osoba odeszła. Cały ciężar domowych obowiązków zrzucono na moje ramiona. Nie dawałem rady. Zacząłem się okaleczać, ale na pomoc pospieszyli mi kuzyni. Do końca życia będę im wdzięczny, że wyrwali mnie z gówna, jakim było zadawanie sobie bólu. Dawałem radę. Kilkudniowe pobyty u siostry dawały mi siłę. Obiecała, że zabierze mnie do siebie jak tylko skończę szkołę. Wierzyłem jej. Nie miałem powodów do wątpienia w nią, w końcu byłem jej młodszym bratem. Chciała dla mnie jak najlepiej. Niestety potem przyszło lato. Matka zmusiła mnie do wyjazdu nad zasrane jezioro. Chciałem w tym czasie zostać u ciotki i zająć się sobą, ale ona miała inne plany. Jej nieporadny synek miał pojechać z nią na wakacje, żeby stworzyć pozory szczęśliwej rodzinki. No właśnie, pozory. Nigdy nie byliśmy szczęśliwi, a słowo rodzina na pewno nie opisywało naszych relacji. Byliśmy tylko ludźmi mieszkającymi pod tym samym dachem. Nic więcej. Niestety próba pokazania nas w lepszym świetle skończyła się porażką. Moją osobistą. Wakacje zmieniły moje życie najpierw w raj, a potem w piekło. Poznałem tam Zayna. Chłopaka starszego o rok. Był nieziemsko przystojny i cholernie uroczy. Moja pierwsza odwzajemniona miłość. Eh, i od tamtego czasu ostatnia. Było niesamowicie. Spędziłem kilka naprawdę wspaniałych dni spędzonych z nim i jego przyjaciółmi. To ta pozytywna część urlopu. Druga nie była taka piękna. Poniżenie, wstyd i ból. Tylko to wtedy czułem. Nienawidziłem życia. Nienawidziłem siebie. Wróciłem stamtąd całkiem inny. Zamknięty w sobie, cichy i pokorny. Nie miałem własnego zdania, a jedyne, co wypływało z moich ust, to krótkie odpowiedzi takie jak: tak, nie, dobrze, źle. Odizolowałem się od wszystkiego, co mnie otaczało. Kuzynostwo chciało mi pomóc, ale nie potrafili. Nikt nie potrafił. Ja sam nie wiedziałem jak sobie pomóc. Potem nastąpiła .przeprowadzka do Doncaster i tak oto jestem tu. Leżąc na podłodze w salonie mojej przyjaciółki, sponiewierany przez mojego największego wroga, który wbrew pozorom nie jest zły. Siedzę w tym gównie po uszy.

- Harry? – Usłyszałem z korytarza głos mojej przyjaciółki.

- Tu jestem. – Odpowiedziałem, podnosząc się z pozycji leżącej do siedzącej.

Po chwili obok mnie znalazła się przestraszona Lily. Nie musiałem długo myśleć nad kłamstwem.

- Zakręciło mi się w głowie i upadłem. Chyba powinienem pójść do domu i wypocząć. – Powiedziałem obojętnie, starając się wstać. Udało mi się.

- Martwię się o ciebie. Nie wiem, co się wczoraj stało, ale może chcesz jeszcze dziś zostać u nas? Mama nie będzie miała nic przeciwko. – Posłała mi jedno z tych swoich ciepłych spojrzeń, ale tym razem nie uległem jej oczom. Musiałem wracać. Jak najszybciej.

- Wybacz Liluś, ale nie. Muszę porozmawiać z matką. W dodatku słabo spałem, więc powinienem się zdrzemnąć. Zobaczymy się jutro? – Spojrzałem na nią z najbardziej wymuszonym uśmiechem w moim życiu, ale to nie była moja wina, że wszystko mnie w dalszym ciągu bolało.

- Jasne, w szkole?

- Wątpię, że pójdę. Jestem zbyt słaby. Przepraszam. – Zmarszczyłem czoło. Taki właśnie miałem plan. Obwinić matkę o siniaka pod okiem i zostać w domu. W końcu to tylko poniedziałek. Nic ciekawego się nie zapowiadało, a ja wolałem unikać jakichkolwiek konfrontacji z Tomlinsonem.

- Nie masz za co. Wiesz, może cię odprowadzę, skoro źle się czujesz? Nie chcę, żebyś po drodze zemdlał. Hm? – Troskliwie poklepała mnie po ramieniu.

- Twojego towarzystwa nigdy dość.

Zanim się zebraliśmy, minęło jakieś pół godziny. Pani Tomlinson próbowała namówić mnie, żebym poczekał do obiadu, ale jedzenie było przedostatnią rzeczą o jakiej marzyłem, więc grzecznie odmówiłem i wraz z Lily poszedłem w stronę domu. Na zewnątrz panował mróz. Nie sądziłem, że aż tak zmarznę. Kiedy byłem już pod drzwiami, nie mogłem ruszać pacami u nóg, a o rękach nie wspomnę. Nigdy nie nauczę się nosić rękawiczek. Podziękowałem mojej przyjaciółce i wszedłem do domu. Panowała tam cisza. Starałem się jej nie burzyć, więc delikatnie zdjąłem z siebie ubrania wierzchnie i już miałem udać się na górę, kiedy do moich uszu dotarł przesączony jadem głos mojej matki.

- Harry, wróć. Musimy porozmawiać o twoim wczorajszym zachowaniu. – Brzmiała jak zawsze zimnie i obojętnie. Nienawidziłem jej takiej. Ta kobieta, którą miałem przed sobą, nie była moją matką. To jedynie nędzny klon.

Bez słowa usiadłem na krześle w kuchni i zacząłem przyglądać magazyn dla kobiet. Pomińmy fakt, że wcale nie interesowała mnie treść czasopisma. Kobieta, nosząca to samo nazwisko co ja, niespokojnie stukała długimi paznokciami w blat stołu. Na dłuższą metę można było szału dostać, więc zacisnąłem pięść i spojrzałem na nią, chcąc zasygnalizować, że jej poczynania wyprowadzą mnie z równowagi prędzej niż jej się wydaje. Tego dnia byłem wyjątkowo drażliwy. Ciekawe dlaczego?

- Gdzie byłeś? – Zapytała, kiedy stukot jej paznokci przestał wywiercać dziury w moim mózgu.

- Tu i ówdzie. – Westchnąłem, patrząc na zegarek, który wskazywał godzinę trzynastą.

- Przestań się zgrywać. – Podniosła lekko głos, a ja uniosłem brew.

- Więc ty przestań udawać, że cię to obchodzi. Proste? – Zapytałem i wstałem z krzesła, aby nalać sobie gorącej herbaty, która stała zaparzona w dzbanku.

- Jesteś moim synem.

- Ale ty nie jesteś moją matką. Już nie. – Rzekłem z udawaną obojętnością. Tak naprawdę bolało, cholernie.

- O czym ty do diabła mówisz? – Wstała z miejsca i wlepiła we mnie swój wzrok.

- Wczoraj zerwałaś wszystkie łączące nas więzi. Kobieta, która mnie uderzyła nie jest moją matką. Ja jej nawet nie znam, więc nie wiem, dlaczego z nią rozmawiam. – Teatralnie wywróciłem oczami, a ona była wściekła. Prowokowałem ją? Możliwe.

- Zasłużyłeś sobie na to.

- Czym?

Zamilkła. Zabrakło jej słów. Parsknąłem śmiechem i skierowałem się do wyjścia z kuchni.

- Wróć tu w tej chwili! – Odwróciłem się i spojrzałem na nią.

- Tęsknię za tą Anne, która kładła potrzeby dzieci nad faceta. Tęsknię za tą Anne, która przychodziła do mojego pokoju i zachwycała się moimi lokami i nazywała mnie Curly. Tęsknię za tą Anne, która była uśmiechnięta i nigdy nie podniosła na mnie ręki. Naprawdę za nią tęsknię. – Powiedziałem, ledwo powstrzymując płacz.

- Harry...

- Pójdę do siebie. – Ruszyłem w stronę schodów. – Aha, jeszcze jedno. Zostaję jutro w domu. Nie potrzebuję, żeby cała szkoła widziała mojego siniaka. – Powiedziałem i poszedłem do pokoju. Przekręciłem klucz w drzwiach i rzuciłem się na łóżko. Ta niedziela zdecydowanie nie należała do najlepszych.

Rok: 2010

Miesiąc: Grudzień

Dzień: 6

Miejsce: Doncaster

~~*~~HARRY~~*~~

Wczorajsze popołudnie? Mógłbym opisać je jednym słowem. Sen. Kiedy tylko moje ciało poczuło miękkość kołdry, od razu odpłynąłem. Obudziłem się jedynie o trzeciej w nocy, żeby się napić. Znowu nie jadłem nic. To chyba staje się się niezdrowe. Nie powinienem tego robić, bo niknę w oczach, ale to nie z mojej winy nic nie chce przejść mi przez gardło. Czytałem  na ten temat w internecie. To może być depresja. Dlaczego mnie to nie dziwi? Aha, już wiem. Jestem gejem, którego wszyscy gnoją, więc depresja w moim przypadku jest całkiem normalna. Przeciętny człowiek szukałby pomocy, a ja szukam sposobu na ukrycie moich dolegliwości. Schudłem 6 kilogramów, jestem blady i ciągle słaby. Nauka też zaczyna mnie męczyć. Dziwne. Nigdy nie miałem problemów z koncentracją. Trudno. Trzeba sobie z tym poradzić. Teraz leżę w łóżku i patrzę w sufit. Jestem wypoczęty. To fakt. Może pół dnia zostało wycięte z mojego życia, ale przynajmniej miałem dobry sen. Spojrzałem na zegarek. Była dziesiąta. Czas się ogarnąć i zrobić cokolwiek pożytecznego. Wygrzebałem się z pod ciepłej kołdry. z zamiarem pójścia na dół i wmuszenia w siebie czegokolwiek, co posiadało status „konsumpcyjne”. Niestety, kiedy stałem pod drzwiami, do moich uszu dotarł dźwięk telewizora, co wskazywało na to, że ktoś jest w domu. Zagadką pozostawało, kto. Było 50% szans, że to moja matka, którą ruszyło sumienie i postanowiła zostać ze mną, ale drugie 50% wskazywało na Marka, który najprawdopodobniej nie pochwalałby mojego postępowania i jak zwykle skończyłoby się płaczem. Moim płaczem. Westchnąłem i po cichu otworzyłem drzwi. Program, który leciał w telewizji dał mi do zrozumienia, że moja rodzicielka jednak poszła do pracy, a na dole urzędował nikt inny jak mój ojczym. Mój żołądek domagał się chociażby kromki chleba, więc odważyłem się pójść do kuchni. Nie patrzyłem w kierunku salonu. Chciałem tylko wziąć cokolwiek i wrócić do siebie.

- Harry. – Usłyszałem niski, poważny głos za sobą.

- Już sobie idę. – Odpowiedziałem, szybko chwytając jedną z trzech drożdżowych bułek, leżących na talerzu.

- Dziwią mnie dwie rzeczy. – Zaczął, odpalając papierosa. – Po pierwsze: Dlaczego nie jesteś w szkole? Po drugie... – Wypuścił dym prosto na moją twarz. – Jesteś tutaj, kiedy w pobliżu nie ma nikogo oprócz mnie, a to chyba nie nastraja cię pozytywnie, prawda? – Zaśmiał się, a ja poczułem jak paraliżuje mnie strach.

- Nie będę ci przeszkadzał. – Poczułem się, jakbym składał jedną z najważniejszych obietnic w moim życiu.

- Kochanie... – Wysyczał mi do ucha. – Każdy twój oddech mi przeszkadza.

- Pójdę do siebie, nie będziesz mnie widział. – Starałem się jakoś wydostać z pułapki, w którą wdepnąłem. 

- Teraz nigdzie nie pójdziesz. – Powiedział i szarpnął mnie, prowadząc do salonu. Nie miałem pojęcia, czego ode mnie chce, ale byłem prawie pewny, że muszę uciekać. – Siadaj. – Wyszczerzył się sztucznie, popychając mnie na kanapę.

- Nie chcę. – Wyszeptałem.

- Nikt nie pyta cię o zdanie. Masz. – Podał mi butelkę z piwem. Był ranek, a on już cuchnął alkoholem. Nie byłem taki jak on. Nie piłem. Nie powiedziałem nic, tylko przecząco pokręciłem głową. Zaśmiał się głośno i niemal wcisnął mi butelkę w dłoń.

Siedziałem jak na szpilkach. Nie dość, że nic nie zjadłem, to w dodatku byłem zmuszony do przebywania w salonie z moim drugim koszmarem sennym.

- Patrz jaka bryka. – Wskazał palcem na ekran telewizora. Nadal milczałem. Spojrzał na mnie badawczo, a jego ręka znalazła się na moim kolanie, niebezpiecznie wędrując w górę. Butelka wypadła mi z rąk i całe piwo rozlało się na panele. – Widzisz, co zrobiłeś!? – Wydarł się, wstając z kanapy. Odniosłem wrażenie, że chce mnie uderzyć, więc szybko opuściłem pokój i pobiegłem na górę. Zamknąłem drzwi na klucz i usiadłem w kącie mojego azylu. Podwinąłem nogi pod brodę i objąłem je ramionami. Bałem się. Nie, to mało powiedziane. Ja byłem przerażony. Trząsłem się i nie kontrolowałem łez, które zalały moje policzki. Usłyszałem walenie pięścią w moje drzwi. Wzdrygnąłem się.

- Otwórz, smarkaczu!

Nie ruszyłem się. Wiedziałem, jak skończę, jeśli on wejdzie do środka. Nie wykonałem żadnego ruchu, jakbym bał się, że mnie usłyszy. Przecież to było oczywiste, że jestem w środku. Pokój sam się nie zamknął na klucz.

Dlaczego bałem się Marka? Otóż problem polegał na tym, że był nie tylko pijakiem i pasożytem, ale także damskim bokserem. Tak, moja matka pokochała skurwiela, który ją bił. Zresztą nie tylko ją. Ja też bardzo często obrywałem. Zazwyczaj jednak wychodziłem, kiedy on przychodził. Uciekałem od tego jak najdalej. Matka nie pozwalała mi się wtrącać, więc starałem się być z dala od tego, co działo się, kiedy on wracał pijany z pracy. Widziałem tylko jej siniaki. Często się tak działo. Gdybym miał wybrać między tym, co działo się kiedyś, czyli pasożytniczym Markiem, a tym, którym jest teraz, wybrałbym tego starego. Wolałem być chłopcem na posyłki, niż patrzeć na ból mojej matki. Wszystko się spieprzyło. Oddała mu swoją miłość, a on wziął ją całą. Stała się jego własnością. Każdy jej ruch był kontrolowany, a źle wykonane polecenie kończyło się kolejnymi bliznami na jej ciele. Nie mogłem nic zrobić. Byłem bezradny. Za dużo problemów na moich barkach. Zdecydowanie za dużo. Mark często robił coś, co sprawiało, że nie potrafiłem funkcjonować. Dotykał mnie, kiedy byliśmy sami albo mówił o obrzydliwych rzeczach, które mógłby ze mną zrobić. Już raz przekonałem się, jaki potrafi być, kiedy się go nie posłucham, więc wiedziałem, po jak cienkim lodzie stąpam. Za każdym razem, kiedy na niego patrzę, wracam wspomnieniami do dnia, kiedy po raz pierwszy zapragnąłem śmierci. Tak, przez niego. Nie przez Tomlinsona. Teraz jest gorzej, niż było. Boję się o matkę, ale i o siebie. Z jednej strony Louis, z drugiej ojczym. Moje życie jest pełne porażek, więc śmierć wydaje się być najbardziej odpowiednia. Pytanie tylko, czy wytrzymam do stycznia. Wychodzi na to, że nie. Pora zastanowić się, czy zdążę powiedzieć komukolwiek „szczęśliwego nowego roku.”.

Godzina szesnasta. Żyję. Szczęściarz ze mnie. Powinienem pójść do kościoła i podziękować, ale przecież Bóg nie lubi homoseksualistów. A podobno kocha nas wszystkich. Nigdy tego nie rozumiałem. Nieważne. W każdym bądź razie moje drzwi ledwo przeżyły. Ten psychol prawie je wyważył. Czułem się strasznie. Na szczęście odpuścił i wyszedł z domu, a ja mogłem odetchnąć z ulgą. Niestety, minęły 48 godziny bez jedzenia. Jeszcze trochę i zniknę, a przynajmniej wszystko na to wskazuje. Brak apetytu jest najgorszym, co mogło mnie spotkać. Potrzebuję siły, żeby walczyć z depresją, ale nie jem, więc skąd mam ją mieć? To wszystko jest jakieś chore. Ja jestem chory, moje życie jest chore. Czego się spodziewałem? Że będzie dobrze, bo każda bajka ma happy end? Pewnie tak. Zawsze byłem optymistą. Jednak nie tym razem. Mój pesymizm przyćmił wszystko, co pozytywne. Już nawet nie potrafię się cieszyć czasem spędzonym z Lily. Wiem, że ją ranię. Ona się martwi, a ja kłamię, że jest dobrze. Jestem największym tchórzem, jakiego znam. Ktoś taki, jak ja, nie zasłużył na taką wspaniałą przyjaciółkę, jaką jest Lily. Zdecydowanie nie. Po pokoju rozległo się pukanie do drzwi, a po chwili zza nich wyłoniła się dziewczyna, o której przed chwilą myślałem.

- Mogę? – Zapytała, obdarzając mnie swoim promiennym uśmiechem.

- Pewnie, chodź. – Poklepałem miejsce obok siebie.

- Czujesz się lepiej? Nie wyglądasz na wypoczętego. – Badała mnie wzrokiem, a ja tylko odwróciłem wzrok. Chyba powinienem być z nią szczery. – Jadłeś coś dziś?

- Nie mam apetytu... Za dużo się dzieje. – Westchnąłem i odważyłem się na nią spojrzeć.

- Jak długo? – Złapała moją rękę, a ja poczułem się lepiej.

- Dwa dni. – Niemal wyszeptałem.

- Co?! Zwariowałeś!? Dwa dni bez jedzenia?! – Oburzyła się, a ja zapragnąłem zapaść się pod ziemię. – Co się dzieje Harry? Powiedz mi, do jasnej cholery, jak mogę ci pomóc.

- Nie możesz. Sam muszę sobie z tym poradzić. Już i tak dużo dla mnie robisz. – Nie miałem siły mówić jej o wszystkim. Chciałem tylko, żeby ze mną była. Takie jedyne światełko w tym kurewskim, ciemnym świecie.

- Harry... – Powiedziała już spokojniej. – Co się stało w sobotę?

- Chcesz wiedzieć, dlaczego chciałem zostać u was na noc? – Przytaknęła. – Dostałem w twarz od matki, bo powiedziałem prawdę.

- Tak mi przykro... – Objęła mnie, a ja wtuliłem się w nią jak dziecko. Po wydarzeniach dzisiejszego ranka, potrzebowałem czyjegoś ciepła. Jak zwykle nie potrafiłem pohamować łez. To stało się już normą. – Hej, nie płacz. Nie trać siły na rozpacz. Chodź, idziemy na dół i zjesz coś. Jutro sprawdzian, nie możesz go zawalić.

- Kompletnie o nim zapomniałem. Masz rację. – Wstałem i wytarłem mokre policzki. – Chodźmy.

Tak też zrobiliśmy. Lily zrobiła przepyszne tosty. Mimo, że naprawdę nie miałem ochoty na jedzenie, jej nie potrafiłem odmówić. Nie żałowałem. Najadłem się jak nigdy. Na moje szczęście Marka nie było jeszcze w domu, a matka siedziała u siebie. Po jakiś dwóch godzinach pożegnałem się z moją przyjaciółką i zamknąłem się w pokoju. Miałem przed sobą wolne popołudnie, więc postanowiłem porozmawiać z moim kuzynem, który najwidoczniej nudził się, szukając towarzysza do rozmowy na Skype.

- Matty? Widać mnie? – Zapytałem, uruchamiając kamerę internetową.

- Widać. Jak tam?

- Mam być szczery, czy odstawić ci teatrzyk? – Zaśmiałem się. Sama obecność mojego kuzynka poprawiała mi humor.

- Aha, czyli z nieba lecą kamienie, a ty liczysz, że nie oberwiesz? – Uniósł jedną brew i wlepił we mnie swój wzrok.

- Coś takiego.

- Mów, co cię gryzie. Przecież widzę, że masz podpuchnięte oczy i najprawdopodobniej siniaka pod jednym. – Był cholernie dobry w czepianiu się szczegółów. Jak zresztą cała nasza rodzina.

- Pamiętasz naszą rozmowę o pewności siebie? – Przytaknął. – Nie poskutkowało. Raczej pogrążyło mnie jeszcze bardziej. Dzięki Matty, twoje złote rady kiedyś wpędzą mnie do grobu. – Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że to wcale nie mój kuzyn i jego mądrości życiowe do tego doprowadzą, ale jemu raczej nie wypadało o tym mówić.

- Zadam ci tylko jedno pytanie. Jak do cholery miałem poradzić ci coś lepszego, kiedy nawet nie wiem, jak wielki jest twój problem? Harry, znamy się od zawsze. Bądź ze mną szczery. Chodzi o to, że jesteś gejem, tak? Komuś to nie pasuje? Czy może wykorzystuje fakt, że jesteś słabszy, żeby pokazać, jaki z niego fighter?

- Matty, myślałeś kiedyś nad karierą psychologa?

- Nie zmieniać tematu, Haroldzie Edwardzie Styles. Nie możesz pozwalać na to, żeby ludzie cię poniżali tylko dlatego, bo nie jarają cię laski, a twoją najlepszą przyjaciółką jest najładniejsza dziewczyna w okolicy.

- Co ma do tego Lily? – Zaśmiałem się. Nie wiem czemu, ale jego zaangażowanie w ratowanie mojego tyłka wydawało mi się wręcz zabawne.

- Bawi cię to? Dostawanie po pysku jest aż tak przyjemne? – Był zły. Widziałem to. Śmiech był zdecydowanie błędną rekcją.

- Nic nie mogę z tym zrobić. Oni są silniejsi i mają po swojej stronie coś, co powszechnie nazywane jest społeczeństwem. Gdyby nie to, że żyjemy w XXI wieku, to najprawdopodobniej spalono by mnie na stosie, a ten, kto na to wpadł, jeszcze otrzymałby order. – Westchnąłem.

- Ale istnieje ktoś taki jak psycholog. Gdybyś tylko zechciał, to uzyskałbyś pomoc. Ale ja odnoszę wrażenie, że ty wcale nie chcesz. Czujesz się dobrze, będąc tym najbiedniejszym i najgorszym. Nie mogę na to patrzyć.

- Przepraszam, że was ranię. Ciebie, Lily... Powinienem się wziąć w garść, ale sytuacja w domu wcale mi nie pomaga. – Spuściłem wzrok.

- Co się dzieje? Mark? – Milczałem. On nie wiedział nic. Nie znał moich tajemnic. – Uderzył cię? Często to robi?

- Nie uderzył mnie. Zrobiła to kobieta, którą jeszcze jakiś czas temu nazywałem matką.

- Ciocia Anne podniosła na ciebie rękę? Powtórz, bo nie uwierzę. – Wyglądał na zaszokowanego.

- Naprawdę muszę? – Westchnąłem.

W głośnikach usłyszałem głos mojego drugiego kuzyna, który wolał Matty’ego na dół. To oznaczało koniec rozmowy.

- Eh, muszę uciekać. Trzymaj się. Wpadnę do Doncaster, jak tylko znajdę chwilę. Ucałuj Lily ode mnie i nie rób nic głupiego. – Znów odezwał się w nim głos „starszego brata”.

- Dzięki za rozmowę. Pozdrów wszystkich, a Lily przekażę, że ją pozdrawiasz. – Zaśmiałem się. – Na razie Matty.

- Do następnego, Haz.

Jeśli myślałem, że nie potrafię bardziej tęsknić za Holmes Chapel to się myliłem. Teraz chęć bycia tam wraz z moją rodziną była jeszcze większa. Niestety, świat jest okrutny, a życie samo dokonuje wyborów, nie pytając nas o zdanie.

Rok: 2010

Miesiąc: Grudzień

Dzień: 7

Miejsce: Doncaster

~~*~~HARRY~~*~~

Wtorek. Czy mówiłem już, jak bardzo nienawidzę wtorków? Nie? W takim razie mówię to teraz. Nie ma nic gorszego, niż wtorek po ciężkim poniedziałku. Szczególnie, kiedy czeka cię spotkanie z twoim największym wrogiem. Tak, boję się. Cholernie się boję, że gdy tylko wejdę do szkoły, on pojawi się za rogiem i skręci mi kark. Przesadzam. Na pewno nie zrobi tego na oczach całego szkolnego społeczeństwa, nie jest aż tak szalony. A może jednak? Nie, to niemożliwe. Zdecydowanie za dużo o tym myślę. Mój mózg zaczyna dopuszczać wszystkie możliwe scenariusze. Trochę mnie to przeraża, bo wyobraźnię mam rozwiniętą w pełni. W jak wielkim gównie jestem, skoro ani w domu, ani w szkole nie mogę czuć się bezpiecznie? Myślę, że gorzej już być nie może, więc najwyższy czas się uśmiechnąć. Skoro doświadczyłem już wszelkiego zła, jakiego mogłem, to powinienem czuć się lżej. Tak jednak nie jest. Jedyny powód, dlaczego jest mi lżej, to utrata kilku kilogramów. Dziś znów opuściłem dom bez śniadania. Lunchu też nie zabrałem ze sobą, żebym przypadkiem nie miał zbyt ciężkiego plecaka. Nie mam ochoty jeść. Nie mam ochoty funkcjonować. Nie mam ochoty na nic. Niedługo zaprzestanę wszelkich innych czynności życiowych. Oczywiście oddychanie zostawię na koniec. Zachowanie godne szaleńca, a więc jestem szalony. To tłumaczy wszystkie moje niewłaściwe reakcje. Miłość do matematyki też nie jest normalna. Harry Dziwak Styles, miło mi. Dokładnie za pół godziny odfrunę do krainy liczb i przez jedną lekcję będę w swoim własnym świecie. Idealny relaks z rana. Nic nie może rozluźnić mnie tak, jak matematyka. Może jakoś przebrnę przez dzisiejszy dzień, a przynajmniej mam taką nadzieję.

Stałem pod klasą, z niecierpliwością czekając, aż do moich uszu dotrze dźwięk dzwonka. Te trzy minuty dłużyły się niemiłosiernie. Widok zmartwionych min moich „kolegów” z klasy poprawiał mi humor. Istniała jedna rzecz, którą posiadałem, a im jej brakowało, a mianowicie inteligencja. Jeden punkt dla Stylesa. Mentalnie skakałem pod sufit z radości. Całą wiedzę z tego działu miałem w małym palcu, więc byłem pewny, że mój stopień będzie najwyższy. Moją chwilową uciechę odebrał mi jednak cios w ramię od chłopaka, na którego widok nasuwało mi się tylko jedno słowo: dupek.

- Styles, nie wiem czy wiesz, ale liczę na ciebie. – Powiedział półszeptem wprost do mojego ucha.

- Lekcja jest zbyt krótka. Nie zdążę napisać dwóch sprawdzianów. Wybacz Louis. – Chciałem go wyminąć, ale mi się pozwolił. Poczułem ucisk w żołądku.

- Nie każ mi cię zmuszać. Jeśli tego nie zaliczę, to nie zdam. – Wysyczał, mocno ściskając mój nadgarstek. – Potrzebuję 30%, a nie 100.

W tym momencie zadzwonił dzwonek, a pan Sparks otworzył klasę. Usiadłem na swoim miejscu, a Tommo tuż za mną.

- Siadajcie. Zmieniamy trochę zasady sprawdzianu. Podzielę was na grupy, żeby was nie kusiło ściągać. – Posłał nam promienny uśmiech.

To oznaczało, że nie pomogę Tomlinsonowi. Nie wiedziałem, czy mam czuć ulgę, czy wręcz przeciwnie. Kiedy nauczyciel wręczył nam kartki z zadaniami, podjąłem jedną z najbardziej pochopnych decyzji w moim życiu.

- Nie podpisuj swojej kartki. – Powiedziałem, odwracając się do Tommo.

- Co? O co ci chodzi? Jeśli będę miał przez ciebie kłopoty, to cię uduszę gołymi rękoma. – Wyglądał na lekko spanikowanego.

- Mamy podobny charakter pisma, po prostu nie podpisuj kartki i udawaj, że coś piszesz.

Po tym krótkim dialogu zacząłem rozwiązywać zadania. Starałem się przybrać lekko niezadowolony wyraz twarzy i co chwilę kreśliłem prawidłowe rozwiązania, żeby po chwili napisać je ponownie. Robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby praca przypominała dzieło Tomlinsona. Celowo podałem kilka błędnych wyników lub nie podjąłem się rozwiązywania tych trudniejszych przykładów. Kiedy skończyłem, bardzo dyskretnie podałem moją kartkę do tyłu. Pan Sparks nigdy nie podejrzewał mnie o ściąganie, więc nie byłem pilnowany. Louis chyba zorientował się, o co chodzi, bo podpisał się swoim imieniem i nazwiskiem po czym oddał mi swoje zadania. Kartka była czysta, a mi zostało dziesięć minut. Nie zdążyłem. Po rozwiązaniu zaledwie dwóch, zadzwonił dzwonek. Wszyscy zaczęli oddawać swoje sprawdziany, w tym ja i Louis.

- Widzę, że pan Tomlinson wziął się w garść i postanowił się w końcu czegoś nauczyć. – Zwrócił się do niego ucieszony nauczyciel. Mina jednak mu zrzedła, kiedy spojrzał na moją pracę. – Harry? Wszystko w porządku? Wyglądasz na chorego.

- Tak też się czuję. Przepraszam. – Odpowiedziałem i szybko opuściłem klasę.

Poczułem się jak dziwka. Z taką różnicą, że ja oddałem swoją wiedzę, w dodatku za darmo..

______________________________________

Mój Twitter: @Dee_Is_Weirdo

Beta: @Want_More_Larry

Dee was kocha, więc dodała rozdział wcześniej. Kto kocha Dee? :D

Osobiście powiem Wam, że rozdział 5 i 6 będą najlepsze :D Wiem to! :P

Cieszę się, że po rozdziale nr 3 tak wiele osób się odezwało i wgl.. To wspaniałe, że piszecie do mnie na TT ;') Nawet nie wiecie, jak bardzo mnie motywujecie ;')

W tym rozdziale jest mało Louis+Harry, w następnym też będzie niewiele, ale za to rozdział 6 was zadowoli. (Jeszcze nie napisałam, a już obiecuję xD)

MAM COŚ DLA WAS!

A mianowicie.. Stwierdziłam, że zadawanie pytań postaciom jest fajne, więc jeśli macie jakieś do Lou/Haza/Lily czy kogoś tam innego to zapraszam TU.

Buziaki! Dee <3